مجازی سازی و زیرساخت ابری (پارت دوم)

حالت پل (Bridged)

در حالت پل، یک کارت شبکه مجازی به یک شبکه فیزیکی از طریق کارت شبکه میزبان دسترسی پیدا می‌کند، همانطور که در شکل زیر نشان داده شده است. به عبارت دیگر، رابط مجازی و رابط فیزیکی پل ارتباطی دارند. اگر دستگاه میزبان شما شامل چند آداپتور فیزیکی است – به‌طور مثال یک کارت شبکه بی سیم و یک کارت شبکه سیمی – شما می‌توانید آداپتور فیزیکی را هنگامی که آداپتور مجازی را پیکربندی می‌کنید انتخاب کنید.

اگرچه یک ارتباط مبتنی بر پل کارت شبکه مجازی از طریق آداپتور میزبان انجام می‌شود، اما کارت شبکه مجازی آدرس آی‌پی خود، گیت‌وی پیش‌فرض و زیر شبکه را از سرور DHCP در شبکه فیزیکی دریافت می‌کند. به‌طور مثال، فرض کنید سرور DHCP شما پیکربندی شده است تا آدرس‌ها را در محدوده 92.168.1.120 از طریق 192.168.1.254 به گره‌های شبکه اختصاص دهد. کارت شبکه فیزیکی دستگاه میزبان ممکن است خود یک آدرس IP 92.168.1.131 در اختیارتان قرار دهد. مهمان روی میزبان شما ممکن است یک آدرس IP 192.168.1.132 را به دست آورد. یک مهمان دوم روی همان میزبان ممکن است آدرس IP 192.168.1.133 را به دست آورد و…. هنگامی که برای برقراری اتصال از حالت پل استفاده می‌کنید، یک ماشین مجازی شبیه به سایر گره‌ها و به عنوان یک کلاینت یا سروری روی یک شبکه ظاهر می‌شود. سایر گره‌ها به شکل مستقیم و بدون آن‌که از مجازی بودن اطلاعی داشته باشند با کامپیوتر ارتباط برقرار می‌کنند.

ماشین‌های مجازی که باید بر مبنای یک آدرس آی‌پی خاص در دسترس باشند، مانند میل‌سرورها یا وب‌سرورها، باید از حالت پل برای برقراری ارتباط استفاده کنند. با این حال، سایر گره‌هایی که نیازی ندارند به شکل مستقیم به ماشین مجازی متصل شوند این توانایی را دارند تا از حالت NAT برای برقراری استفاده کنند.

حالت NAT

در حالت NAT کارت شبکه مجازی به دستگاه میزبان به عنوان یک دستگاه NAT نگاه می‌کند. به عبارت دیگر، ماشین مجازی اطلاعات آی‌پی را به جای آن‌که از یک سرور یا روتری روی یک شبکه فیزیکی دریافت کند از میزبان دریافت می‌کند. برای انجام این کار، هایپرویزور به عنوان یک سرور DHCP عمل می‌کند. یک کارت شبکه مجازی که در وضعیت NAT عمل می‌کند قادر است با سایر گره‌ها در شبکه و بالعکس ارتباط برقرار کند. با این حال، گره‌های دیگر با آدرس آی پی‌میزبان ارتباط برقرار می‌کنند تا به ماشین مجازی دسترسی داشته باشند. ماشین مجازی خودش برای گره‌ها در یک شبکه فیزیکی نامرئی است. شکل زیر یک  ماشین مجازی را در حالت NAT نشان می‌دهد.

هنگامی که نوع پیکربندی NAT را انتخاب کرده‌اید، در ادامه می‌توانید مجموعه آدرس‌های آی‌پی موجود در ماشین مجازی را روی میزبان پیکربندی کنید. به‌طور مثال، فرض کنید، دستگاه میزبان شما یک آدرس آی‌پی به صورت 192.168.1.131 دارد. شما ممکن است سرویس DHCP میزبان خود را برای تخصیص آدرس‌های آی‌پی در محدوده 10.1.1.120 از طریق 10.1.1.254 به ماشین‌های مجازی که روی میزبان ایجاد کرده‌اید پیکربندی کنید. از آنجایی که این آدرس‌ها هرگز فراتر از میزبان قابل مشاهده نیستند، شما در انتخاب دامنه آی‌پی آدرس‌ها  انعطاف‌پذیری خوبی دارید. مدل ارتباطی NAT برای ماشین‌های مجازی مناسب است که سایر گره‌های شبکه برای دسترسی به آن‌ها به آدرس شناخته شده‌ای نیازی ندارند. به‌طور مثال، ایستگاه‌های کاری مجازی که عمدتا برای اجرای برنامه‌های مستقل استفاده می‌شوند یا به عنوان تستر برای آزمایش ‌برنامه‌ها یا نصب سیستم‌عامل‌ها عمل می‌کنند، بهتر است از مدل اتصال NAT استفاده می‌کنند.

حالت فقط میزبان

در حالت فقط میزبان، ماشین‌های مجازی روی یک میزبان می‌توانند داده‌ها را با یکدیگر و با میزبان خود مبادله کنند، اما نمی‌توانند با هیچ گرهی فراتر از میزبان ارتباط برقرار کنند. به عبارت دیگر،  کارت شبکه مجازی هرگز اطلاعات را از طریق کارت شبکه فیزیکی میزبان دریافت و یا انتقال نمی‌دهد. در حالت فقط میزبان، مانند حالت NAT، ماشین‌های مجازی از سرویس DHCP موجود نرم‌افزار مجازی‌ساز میزبان برای به دست آوردن آدرس آی‌پی استفاده می‌کنند. شکل زیر نشان می‌دهد چگونه گزینه فقط میزبان یک شبکه مجازی ایزوله را ایجاد می‌کند.

حالت Host-only برای آزمایش شبکه‌های تست یا زمانی که قصد دارید فقط باید یک سیستم‌عامل متفاوت را روی ایستگاه کاری خود نصب کنید و ایستگاه قرار است از برنامه‌ای استفاده کند که با سیستم‌عامل میزبان سازگاری ندارند مناسب است. به‌طور مثال، فرض کنید پروژه‌ای در اختیار دارید که در آن مجبور هستید دیاگرام‌هایی را در نرم‌افزار Microsoft Visio طراحی کنید و ایستگاه کاری شما از سیستم‌عامل لینوکسی ردهت استفاده می‌کند. در این حالت می‌توانید روی ماشین مجازی ویندوز 10 را با هدف نصب و اجرای Visio در اختیار داشته باشید.

بدیهی است به دلیل این‌که حالت فقط میزبان، مانع از آن می‌شود که ماشین‌های مجازی به تبادل داده‌ها با یک شبکه فیزیکی بپردازند،  پیکربندی فوق نمی‌تواند برای سرورهای مجازی که کلاینت‌ها در یک شبکه محلی نیاز دارند به آن دسترسی داشته باشند مناسب باشد. این حالت همچنین برای ایستگاه‌های کاری که نیاز به دسترسی به شبکه محلی یا سرویس‌های WAN همچون صفحات وب یا ایمیل دارند نیز مناسب نیست. شبکه‌های فقط میزبان در مقایسه با شبکه‌های NAT و bridged کمتر متداول هستند.

نرم‌افزار مجازی‌سازی به شما اجازه می‌دهد انواع مختلفی از شبکه‌ها را روی یک میزبان ایجاد کنید. به‌طور مثال، در یک میزبان شما می‌توانید یک شبکه فقط میزبان برای آزمایش چندین نسخه از لینوکس ایجاد کنید. روی همین میزبان، شما می‌توانید یک گروه از ماشین‌های مجهز به ویندوز سرور 2016 ایجاد کنید که به شبکه فیزیکی محلی شما متصل شوند و از ارتباط مبتنی بر پل استفاده کنند. همچنین می‌توانید به جای مشخص کردن یکی از چهار نوع اتصال شبکه‌ای که در گذشته به آن‌ها اشاره شد، یک ماشین مجازی ایجاد کنید که شامل یک کارت شبکه مجازی باشد اما به هیچ شبکه مجازی  و فیزیکی متصل نشود. جلوگیری از برقراری ارتباط ماشین مجازی با دیگر گره‌ها آن را کاملا ایزوله می‌کند. این رویکرد ممکن است هنگام آزمایش نرم‌افزارهایی که غیر قابل پیش‌بینی هستند یا فایل‌های ایمیج دریافت شده از منابع غیرمعتبر مفید باشد.

پاسخ دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند *
شما می توانید از این تگ های HTML و ویژگی ها استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>