مجازی سازی چیست؟

مجازی سازی به جدایی منابع و نیازهای سخت افزاری یک سرویس، از لایه های سخت افزاری زیرین آن اطلاق می شود . در تکنیک های مجازی سازی، می توان منابع سخت افزاری (Resources) موجود از قبیل رم، هارد، پردازنده و غیره که در یک شبکه پراکنده می باشند را، فارغ از محل استقرار فیریکی، با یکدیگر تجمیع نموده و منابع یکپارچه بزرگ حاصل رابه صورت مجازی به واحد های کوچکتر تقسیم کرد. هریک از منابع مجازی حاصل را می توان در اختیار یک سرویس خاص قرار داد. در این حالت در صورت عدم نیاز یک سرویس به استفاده از منابع تخصیص یافته، به راحتی منابع می تواند در اختیار سایر سرویس ها قرار گیرد. به این ترتیب و با توجه به عدم استفاده همزمان تمامی سرویس ها و کاربران از منابع،علاوه بر اشتراکی و شناور بودن منابع، میزان نامی بیشتری از منابع مجازی، در مقایسه با مقدار واقعی آن ها در اختیارخواهد بود .

به این ترتیب تکنیک های مجازی سازی می تواند لایه های مختلف زیرساخت های فناوری اطلاعات را در بر گیرد . مجازی سازی در 5 سطح(لایه)قابل اجرا می باشد :

مجازی سازی شبکه Network Virtualization

مجازی سازی برنامه های کاربردی Application Virtualization

مجازی سازی سرور Server Virtualization

مجازی سازی منابع ذخیره اطلاعات Storage Virtualization

مجازی سازی دسکتاپ Desktop Virtualization

مجازی سازی شبکه Network Virtualization

این روش جهت ایجاد شبکه های مجازی بین سرورها به کار می رود تا موجب پیوستن ماشین های مجازی به هم و شکل گیری Virtual Security Zone شود. ساز و کار این روش کاملا مشابه به تعریف VLAN در سوئیچ ها به منظور جدا سازی شبکه های محلی در یک سوئیچ می باشد. محصول نهایی این فرایند، شبکه های مجازی منطقی بوده که بصورت جداگانه ای تحت یک زیرساخت مشترک هستند. در این شکل از مجازی سازی همه سخت افزارها و نرم افزارها درون یک شبکه مجازی به عنوان مجموعهای واحد از منابع ظاهر میشود. شکلهای دیگری از مجازی سازی شبکه نیز وجود دارد که در آن پارتیشنهای مجزا شده منطقی شبکه، تحت یک زیرساخت فیزیکی مشترک، ایجاد می شود. با چنین پارتیشن بندی(قسمت کردن)منطقی، شبکههای مجازی ناهمگن چندگانه میتوانند همزمان تحت یک زیرساخت اشتراکی کار کنند

مجازی سازی نرم افزارهای کاربردیApplications Virtualization

استفاده از نرم افزارهای کاربردی به بخش لاینفک کار در سازمان ها تبدیل شده و این نرم افزارها به عنوان ابزارهای اصلی پیشبرد امور در دستان کاربران قرار گرفته اند. از طرفی در شبکه هایی که به صورت چند شعبه ای عمل می کنند، استفاده یکپارچه از نرم افزارهای کاربردی داخل سازمان بسیار حیاتی است. عموما نرم افزارهای حسابداری، اتوماسیون، نرم
افزارهای فروش یا خدمات پس از فروش باید دارای پایگاه داده مشترکی در کل سازمان باشد

ارتباط چند به 1 کاربران به نرم افزار مجازی

از طریق راهکارهای مجازی سازیِ نرم افزارهای کاربردی در شبکه، این امکان وجود دارد که نرم افزار مورد نظر را باپهنای باند بسیار کم نه تنها در اختیار کاربران سایر شعبِ یک مجموعه قرار داد بلکه امکان اجرای نرم افزار در خارج از شبکه با داشتن اینترنت برای کاربران مجاز فراهم می شود. استفاده از مجازی سازی در سطح نرم افزارهای کاربردی این امکان را فراهم می آورد که کاربران بتوانند با نرم افزارهای نصب شده روی سرور به نحوی کار کنند که گویی روی
کامپیوتر خودشان نصب گردیده است. شایان ذکر است امروزه با راه اندازی زیرساخت دسکتاپ مجازی (VDI) در سازمان، بصورت همزمان سرویس مجازی سازی نرم افزارهای کاربردی نیز فراهم خواهد شد .

مجازی سازی سرور Server Virtualization

تکنیک های مجازی سازی در سطح سرور از سال 1998 توسط کمپانی VMware به حوزه فناوری اطلاعلات معرفی شد.در این تکنیک ها، یک دستگاه سرور فیزیکی Dedicated Server به تعدادی سرور مجازی Virtual Server تبدیل میشود که همگی در یک بستر مشترک گرچه با استفاده از امکانات مشترک مانند Ram, CPU, HDD ولی به صورت کاملا
مجزا از یکدیگر کار می کنند. سرور فیزیکی، میزبان یا Host و سرورهای مجازی ایجاد شده Virtual Private Serverو یا به اختصار VPS نامیده می شوند. سرور مجازی مانند یک سرور فیزیکی شامل منابع سخت افزاری از منبع مشترک،یک سیستم عامل و چند نرم افزار است با این تفاوت که سیستم عامل آن در محیط مجازی و به عنوان میهمان اجرا می شود

در این راهکار با توجه به استفاده مشترک چندین کاربر و یا نرم افزار کاربردی از منابع یک سرور فیزیکی، نیاز به خرید و استفاده از سرورهای فیزیکی مجزا مرتفع شده و با حذف این نیاز، نه تنها فضای کمتری جهت استقرار سرورهای فیزیکی در رک و مراکز داده اشغال می گردد بل که صرفه جویی قابل توجهی در مصرف برق بخش فن آوری اطلاعات (IT Load)
انجام می شود و به تبع آن برق کمتری نیز در سیستم تامین سرمایش بمنظور خنک کردن گرمای بوجود آمده توسط سرورها مصرف خواهد شد. بعبارت دیگر در این راهکار علاوه بر استفاده حداکثری از منابع فیزیکی سخت افزارها، کارایی مناسبتر و بهینه ای از سرمایه گذاری های انجام شده در این بخش حاصل خواهد شد. از آنجایی که کاهش هزینه ها و مصرف بهینه
انرژی یک مسئله حیاتی برای تمامی سازمان های امروزی محسوب می شود، مجازی سازی ضمن پاسخ به این نیاز، نقش مهمی در حفاظت از محیط زیست و صرفه جویی در مصرف منابع انرژی ایفا می کند .

مجازی سازی دستگاههای ذخيره سازی Storage Virtualization

یکی دیگر از مشکلات مدیران فناوری اطلاعات تخصیص فضای ذخیره سازی فیزیکی مجزا به پایگاه های داده برنامه هایکاربردی می باشد. این تاکید بر مجزا بودن منابع ذخیره سازی، به دلیل عدم همخوانی پایگاه های داده و یا سیستم های عامل برنامه ها کاربردی مختلف با یکدیگر می باشد. از طرف دیگر، به منظور حفاظت از داده ها ناچار به پشتیبان گیری از
اطلاعات به روش های مختلف در فضای فیزیکی مجزا نیز می باشند. با تکنیک های مجازی سازی پس از یکپارچه سازی منابع ذخیره سازی موجود، فارغ از محل استقرار فیزیکی، حجم و نوع آنها، می توان منبع یکپارچه حاصل را به تعدادی دستگاه ذخیره سازی مجازی مجزا تبدیل نمود. این منابع مجازی حاصل را می توان همانند یک حافظه استاندارد و محلی
برای ماشینهای میزبان تعریف نموده و مورد استفاده داد . بزرگترین مزیت این تکنیک تسهیل شرایط تخصیص دادن منابع ذخیره سازی یکپارچه شده به سرورها، متناسب با حجم مورد نیاز آنها، تسهیل و تسریع ایجاد تغییرات در سهم هر سرور از این منابع و همچنین دسترسی این سرورها به یک فضای ذخیره سازی بسیار بزرگ، همانند یک دیسک واحد بسیار حجیم، بجای ارتباط با چند دیسک پراکنده و متفاوت از نقطه نظر حجم، نوع و محل استقرار آنها می باشد . از دیگر مزایای مجازی سازی در لایه دستگاه های ذخیره ساز، می توان به امکان محدود کردن بخشی از فضا یا درایو ها جهت استفاده ماشینها و یا حتی کاربران خاص، بخصوص کاربران VDI اشاره نمود. این ویژگی در افزایش امنیت، سهولت تعریف سطوح دسترسی، افزودن آنی حجم منابع ذخیرهسازی به کاربران این منبع و استفاده بهینه از منابع موجود نقش بسزایی دارد .

پاسخ دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند *
شما می توانید از این تگ های HTML و ویژگی ها استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>