آنچه اهمیت بیشتری دارد، هماهنگی سرور با تعداد کاربران، نوع نرم‌افزارها، حجم پردازش و برنامه رشد مجموعه است. سروری که برای یک دفتر پنج‌نفره مناسب است، ممکن است پاسخ‌گوی شرکتی با چند نرم‌افزار سازمانی یا چند ماشین مجازی نباشد.

در بازار ایران، معیارهای دیگری مانند بودجه، موجودی قطعات، هزینه ارتقا و تعمیر، دسترسی به خدمات فنی و وجود یا نبود رک نیز روی انتخاب تأثیر می‌گذارند. به همین دلیل ممکن است یک سرور نسل قبل با کانفیگ مناسب، برای یک مجموعه انتخاب اقتصادی‌تر و منطقی‌تری باشد؛ در حالی که کسب‌وکار دیگری به‌دلیل نوع سرویس‌ها و برنامه توسعه خود، به نسل جدیدتر یا کانفیگ قدرتمندتری نیاز داشته باشد.

پس انتخاب بهترین سرور از نام مدل شروع نمی‌شود؛ از شناخت نیاز واقعی کسب‌وکار شروع می‌شود.

سرور قرار است در کسب‌وکار شما دقیقاً چه کاری انجام دهد؟

اگر هنوز درباره ساختار و کاربرد کلی این تجهیزات سؤال دارید، مقاله سرور HP چیست؟ نقطه شروع مناسبی برای آشنایی با سرورهای HPE ProLiant است.

ویژگی‌های سرور مناسب کسب‌وکار کوچک

سرور مناسب برای یک شرکت کوچک لزوماً ارزان‌ترین یا قدرتمندترین دستگاه بازار نیست. انتخاب درست، مدلی است که نیاز امروز مجموعه را پوشش دهد و در صورت افزایش کاربران، حجم اطلاعات یا تعداد سرویس‌ها، امکان توسعه منطقی داشته باشد.

برای مثال، شرکتی که فقط فایل‌های مشترک، بکاپ و نرم‌افزار حسابداری روی سرور دارد با مجموعه‌ای که چند ماشین مجازی، پایگاه داده و نرم‌افزار سازمانی اجرا می‌کند، نیاز سخت‌افزاری یکسانی ندارد.

قبل از خرید بهتر است این موارد مشخص شوند:

این معیارها معمولاً بیشتر از نام یک مدل مشخص تعیین می‌کنند که کدام سرور برای مجموعه مناسب است.

کسب‌وکار کوچک چه زمانی واقعاً به سرور نیاز دارد؟

هر کسب‌وکار کوچکی الزاماً به سرور فیزیکی نیاز ندارد. اگر تنها چند سیستم مستقل دارید و اطلاعات مهمی بین کاربران به اشتراک گذاشته نمی‌شود، ممکن است سرویس‌های ابری یا تجهیزات ساده‌تر نیاز مجموعه را پوشش دهند.

اما با افزایش تعداد کاربران، حجم اطلاعات و نرم‌افزارهای مشترک، نگهداری داده‌ها روی چند کامپیوتر مستقل می‌تواند دردسرساز شود. نسخه‌های مختلف یک فایل، بکاپ‌های پراکنده، کنترل دشوار دسترسی کاربران و وابستگی اطلاعات شرکت به یک سیستم شخصی از مشکلات رایج چنین ساختاری هستند.

سرور می‌تواند یک نقطه مرکزی برای ذخیره اطلاعات، اجرای نرم‌افزار، مدیریت کاربران و تهیه نسخه پشتیبان ایجاد کند. در بسیاری از شرکت‌های کوچک، سرور برای نرم‌افزار حسابداری، فایل‌سرور، CRM، پایگاه داده، سیستم حضور و غیاب، بکاپ یا ماشین‌های مجازی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

سرور فیزیکی یا فضای ابری

وجود سرویس‌های فضای ابری (Cloud) به این معنا نیست که سرور فیزیکی دیگر کاربردی ندارد. از طرف دیگر نیز نمی‌توان گفت سرور فیزیکی همیشه انتخاب بهتر یا امن‌تری است.

سرور فیزیکی کنترل بیشتری بر سخت‌افزار، محل نگهداری اطلاعات و منابع در اختیار مجموعه قرار می‌دهد. برای شرکت‌هایی که بعضی نرم‌افزارها یا اطلاعاتشان باید در شبکه داخلی اجرا و نگهداری شوند، این ساختار می‌تواند مناسب باشد.

در مقابل، فضای ابری امکان افزایش سریع‌تر منابع و دسترسی آسان‌تر از مکان‌های مختلف را فراهم می‌کند و بخشی از مسئولیت نگهداری سخت‌افزار را از دوش شرکت برمی‌دارد.

بعضی مجموعه‌ها نیز از زیرساخت ترکیبی استفاده می‌کنند؛ یعنی بخشی از سرویس‌ها روی سرور داخلی قرار دارد و بخش دیگری در فضای ابری اجرا می‌شود.

در نتیجه، کیفیت اینترنت، هزینه، نوع نرم‌افزار، حساسیت داده‌ها و برنامه رشد مجموعه باید در تصمیم‌گیری دخیل باشند.

انتخاب سرور براساس کاری که در شرکت انجام می‌دهید

یکی از اشتباهات رایج این است که ابتدا مدل سرور انتخاب شود و بعد تلاش کنیم آن را با نیاز شرکت تطبیق دهیم. مسیر منطقی برعکس است: در ابتدا نوع کار مشخص می‌شود، سپس مدل و کانفیگ انتخاب می‌شود.

بنابراین ممکن است یک DL360 Gen9 با پردازنده، RAM و ذخیره‌سازی مناسب برای یک نرم‌افزار مالی کاملاً کافی باشد، ولی همان مدل با کانفیگ ضعیف برای اجرای چند ماشین مجازی انتخاب مناسبی نباشد.

این همان دلیلی است که نباید فقط از روی عبارت‌هایی مانند «Gen9» یا «Gen10» درباره قدرت واقعی سرور قضاوت کرد.

سرور مناسب برای یک دفتر کوچک

برای دفتر کوچک، جدید بودن نسل تنها معیار نیست. بودجه، تعداد کاربران، نوع نرم‌افزار، وجود رک و دسترسی به قطعات در بازار ایران اهمیت زیادی دارند.

در سبد جدید HPE، مدل HPE ProLiant MicroServer Gen11 یکی از محصولات جمع‌وجور برای کسب‌وکارهای کوچک است. این مدل چهار اسلات DDR5 با ظرفیت حداکثر ۱۲۸ گیگابایت دارد و از مدیریت HPE iLO 6 استفاده می‌کند.

از نظر فنی، چنین مدلی برای دفتر بدون رک و سرویس‌های سبک می‌تواند جذاب باشد؛ اما در بازار ایران همیشه جدیدترین نسل اقتصادی‌ترین گزینه نیست. اگر بودجه محدود باشد، سرورهای نسل قبل با کانفیگ مناسب نیز ممکن است ارزش خرید بیشتری ایجاد کنند.

در مقابل، شرکتی که از قبل رک، UPS و زیرساخت شبکه دارد می‌تواند سرورهای رک‌مونت را هم بررسی کند.

اگر درباره تفاوت Rack، Tower و MicroServer مطمئن نیستید، مقاله انواع سرور HP این خانواده‌ها را جداگانه توضیح داده است.

سرور مناسب برای شرکت دارای رک

برای شرکتی که از قبل رک، UPS و فضای مناسب دارد، HPE ProLiant DL360 Gen9 8SFF و HPE ProLiant DL360 Gen10 8SFF از مدل‌هایی هستند که هنوز در بازار استوک ایران دیده می‌شوند. نمونه‌های قابل سفارش هر دو نسل در فروشگاه‌های داخلی وجود دارد.

سرور DL360 Gen9 یک دستگاه رک‌مونت 1U است و بسته به کانفیگ از پردازنده‌های Xeon E5-2600 v3 یا v4 و حافظه DDR4 استفاده می‌کند. HPE برای این نسل تا ۲۴ اسلات DIMM در نظر گرفته است.

نسل بعدی یعنی DL360 Gen10 نیز یک سرور 1U است، اما از خانواده پردازنده‌های Intel Xeon Scalable و سیستم مدیریت HPE iLO 5 استفاده می‌کند. نسخه 8SFF آن برای هشت درایو SAS/SATA طراحی شده و بسته به کانفیگ گزینه‌های ذخیره‌سازی دیگری نیز دارد.

این دو سرور از نظر قیمت، پردازنده، RAM و تجهیزات داخلی می‌توانند کانفیگ‌های بسیار متفاوتی داشته باشند؛ بنابراین دیدن عبارت «DL360 G10» به‌تنهایی برای تصمیم خرید کافی نیست.

انتخاب نسل ۹ یا نسل ۱۰ برای کسب‌وکار کوچک

اگر بودجه محدودتر باشد و بار کاری شامل فایل‌سرور، نرم‌افزارهای داخلی، حسابداری یا سرویس‌های نه‌چندان سنگین باشد، یک DL360 Gen9 سالم با کانفیگ درست هنوز می‌تواند نیاز برخی شرکت‌ها را پوشش دهد.

نسل 10 فناوری جدیدتری دارد و برای مجموعه‌ای که قصد دارد مدت بیشتری از سرور استفاده کند یا احتمال افزایش RAM، ماشین‌های مجازی و بار پردازشی را می‌دهد، معمولاً گزینه جدی‌تری برای بررسی است.

اما هر Gen10 الزاماً از هر Gen9 سریع‌تر یا مناسب‌تر نیست. یک Gen9 با دو پردازنده مناسب، RAM کافی و Storage صحیح می‌تواند برای Workload مشخص عملکرد بهتری از Gen10 با کانفیگ ضعیف داشته باشد. همین نکته در متن قبلی مقاله نیز یکی از نقاط مهم تصمیم‌گیری بود.

در بازار فعلی ایران نیز DL360 Gen9 و Gen10 با کانفیگ‌های مختلف فروخته می‌شوند؛ حتی یک فروشنده داخلی برای DL360 Gen9 نسخه 8SFF با دو پردازنده و ۳۲ گیگابایت RAM به‌صورت قابل سفارش فهرست کرده است.

برای شناسایی بهترین سرور برای کسب‌وکارهای کوچک، نمی‌توان فقط یک مدل را به همه مجموعه‌ها پیشنهاد داد. اگر یک دفتر یا شرکت کوچک دارید، احتمالاً برای فایل‌سرور، نرم‌افزار حسابداری، بکاپ، اشتراک اطلاعات یا اجرای چند سرویس داخلی، به گران‌ترین و جدیدترین سرور بازار نیاز ندارید.

آنچه اهمیت بیشتری دارد، هماهنگی سرور با تعداد کاربران، نوع نرم‌افزارها، حجم پردازش و برنامه رشد مجموعه است. سروری که برای یک دفتر پنج‌نفره مناسب است، ممکن است پاسخ‌گوی شرکتی با چند نرم‌افزار سازمانی یا چند ماشین مجازی نباشد.

در بازار ایران، معیارهای دیگری مانند بودجه، موجودی قطعات، هزینه ارتقا و تعمیر، دسترسی به خدمات فنی و وجود یا نبود رک نیز روی انتخاب تأثیر می‌گذارند. به همین دلیل ممکن است یک سرور نسل قبل با کانفیگ مناسب، برای یک مجموعه انتخاب اقتصادی‌تر و منطقی‌تری باشد؛ در حالی که کسب‌وکار دیگری به‌دلیل نوع سرویس‌ها و برنامه توسعه خود، به نسل جدیدتر یا کانفیگ قدرتمندتری نیاز داشته باشد.

پس انتخاب بهترین سرور از نام مدل شروع نمی‌شود؛ از شناخت نیاز واقعی کسب‌وکار شروع می‌شود.

مقایسه گزینه‌های مناسب برای کسب‌وکار کوچک

در همین نقطه تفاوت میان «مدل» و «کانفیگ» اهمیت پیدا می‌کند. دو دستگاه DL360 Gen10 می‌توانند از نظر پردازنده، مقدار RAM، کنترلر RAID، کارت شبکه و تعداد درایو کاملاً متفاوت باشند.

اگر نوع سرور موردنیاز خود را مشخص کرده‌اید و می‌خواهید مدل‌ها و کانفیگ‌های موجود را کنار هم ببینید، در صفحه خرید سرور HP می‌توانید سرورهای HPE ProLiant را براساس نسل و کانفیگ بررسی کنید.

سرور نو یا استوک برای کسب‌وکار کوچک؟

به‌دلیل اختلاف قیمت میان نسل‌های مختلف، خرید سرور استوک می‌تواند برای بعضی شرکت‌های کوچک منطقی باشد؛ اما صرفاً پایین بودن قیمت نباید معیار تصمیم باشد.

در سرور استوک باید وضعیت پردازنده و RAM، سلامت درایوها، کنترلر RAID، پاورها، فن‌ها، باتری یا Cache کنترلر و سلامت کلی دستگاه بررسی شود. امکان تهیه قطعات جایگزین نیز اهمیت زیادی دارد.

مدل‌هایی مانند DL360 Gen9 و Gen10 در بازار ایران به‌صورت استوک و Refurbished عرضه می‌شوند. برای نمونه، صفحات فروش فعلی داخلی برای هر دو نسل وجود دارد.

در نتیجه، یک سرور استوک سالم و درست کانفیگ‌شده می‌تواند از یک سرور جدید اما نامتناسب با بار کاری سرور انتخاب بهتری باشد.

در نهایت کدام سرور برای کسب‌وکار کوچک مناسب‌تر است؟

اگر شرکت رک دارد و بودجه محدودتر است، DL360 Gen9 می‌تواند یکی از گزینه‌های اقتصادی برای بررسی باشد. اگر بودجه بیشتری در اختیار دارید و فناوری جدیدتر و امکان توسعه برایتان اهمیت دارد، DL360 Gen10 معمولاً گزینه جذاب‌تری است.

برای یک دفتر بدون رک، انتخاب سرور رک‌مونت صرفاً به دلیل قیمت مناسب منطقی نیست. هزینه و فضای رک، UPS و شرایط نگهداری را هم باید حساب کرد. در چنین محیطی MicroServer یا سرور Tower می‌تواند نصب ساده‌تری داشته باشد.

و اگر نیاز مجموعه فراتر از یک کسب‌وکار کوچک است و می‌خواهید مدل‌های HPE را برای کاربردهای گسترده‌تر مقایسه کنید، مقاله بهترین سرور HP برای کاربردهای مختلف موضوع را از زاویه عمومی‌تری بررسی می‌کند.

سوالات متداول درباره سرور کسب‌وکارهای کوچک

برای یک شرکت کوچک، نسل ۹ بهتر است یا نسل ۱۰؟

این تصمیم به بودجه و Workload بستگی دارد. Gen9 معمولاً هزینه اولیه پایین‌تری دارد، در حالی که Gen10 از پلتفرم سخت‌افزاری جدیدتر و HPE iLO 5 استفاده می‌کند. اگر قرار است سرور برای مدت طولانی‌تر استفاده شود یا توسعه آینده اهمیت دارد، Gen10 ارزش بررسی بیشتری دارد.

آیا کسب‌وکار کوچک حتماً به سرور رک‌مونت نیاز دارد؟

خیر. اگر شرکت رک و فضای مناسب ندارد، MicroServer یا سرور Tower ممکن است استقرار ساده‌تری داشته باشد. سرور رک‌مونت زمانی منطقی‌تر است که زیرساخت رک، UPS و تهویه مناسب فراهم باشد.

برای نرم‌افزار حسابداری چه سروری مناسب است؟

نام مدل به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست. تعداد کاربران هم‌زمان، حجم دیتابیس، RAM، سرعت Storage و نحوه بکاپ اهمیت دارند. یک سرور با پردازنده مناسب و ذخیره‌سازی مطمئن معمولاً بهتر از دستگاهی است که فقط روی کاغذ پردازنده بسیار قدرتمندی دارد.

آیا سرور استوک برای کسب‌وکار کوچک مناسب است؟

اگر سلامت سخت‌افزار و کانفیگ آن بررسی شده باشد، بله. مدل‌های Gen9 و Gen10 هنوز در بازار استوک ایران عرضه می‌شوند و برای بعضی Workloadها می‌توانند از نظر اقتصادی قابل توجیه باشند.

برای یک کسب‌وکار کوچک چه مقدار RAM لازم است؟

عدد ثابتی وجود ندارد. فایل‌سرور ساده، نرم‌افزار حسابداری و مجازی‌سازی نیاز یکسانی ندارند. مهم این است که RAM براساس نرم‌افزار و تعداد کاربران محاسبه شود و سرور برای توسعه آینده نیز اسلات کافی داشته باشد.

آیا سرور DL360 برای شرکت کوچک مناسب است؟

اگر شرکت رک دارد، بله؛ DL360 Gen9 یا Gen10 می‌توانند با کانفیگ مناسب برای بسیاری از سرویس‌های شرکتی استفاده شوند. برای محیط بدون رک باید هزینه و شرایط استقرار یک سرور 1U را نیز در نظر گرفت.

خرید سرور جدید بهتر است یا نسل قدیمی‌تر؟

جدیدتر بودن به‌تنهایی معیار مناسبی نیست. برای کسب‌وکار کوچک باید قیمت، نوع سرویس، مدت استفاده، قابلیت ارتقا، دسترسی به قطعات و هزینه نگهداری را کنار هم گذاشت.

درپایان

بهترین سرور برای کسب‌وکارهای کوچک یک مدل ثابت نیست. برای یک شرکت، DL360 Gen9 اقتصادی و کافی است؛ مجموعه دیگری ممکن است با DL360 Gen10 فضای رشد بیشتری داشته باشد و یک دفتر بدون رک نیز اصلاً به سرور رک‌مونت نیاز نداشته باشد.

تصمیم درست از جایی شروع می‌شود که مشخص کنید سرور برای چه کاری استفاده خواهد شد، چند کاربر دارد، چه مقدار اطلاعات روی آن قرار می‌گیرد و طی چند سال آینده چه تغییری در زیرساخت شرکت انتظار دارید.

بعد از مشخص شدن این موارد، انتخاب مدل و کانفیگ بسیار ساده‌تر و کم‌ریسک‌تر خواهد شد.

برای انتخاب کانفیگ مناسب سرور نیاز به راهنمایی دارید؟

اگر می‌دانید تقریباً چه نوع سروری نیاز دارید اما هنوز درباره نسل، پردازنده، مقدار RAM، RAID یا فضای ذخیره‌سازی مطمئن نیستید، می‌توانید مدل‌ها و کانفیگ‌های سرورهای HPE ProLiant را در شبکه ارغوان بررسی کنید.

برای انتخاب دقیق‌تر نیز می‌توانید تعداد کاربران، نرم‌افزارهای مورد استفاده و بودجه مجموعه را با کارشناسان شبکه ارغوان در میان بگذارید تا کانفیگ متناسب با نیاز واقعی شرکت بررسی شود.

مشاوره انتخاب سرور HP

نوشته بهترین سرور برای کسب‌وکارهای کوچک اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.

بنابراین هنگام خرید یا ارتقای سرور، علاوه بر پردازنده، حافظه و فضای ذخیره‌سازی، بهتر است امکانات مدیریتی موردنیاز سازمان نیز بررسی شوند. اگر قرار است سرور از راه دور کنترل و مانیتور شود، نوع لایسنس iLO می‌تواند در انتخاب نهایی اهمیت داشته باشد.

ساختار و کاربرد این تجهیزات را در مقاله سرور HP چیست؟ به‌صورت کامل بررسی کرده‌ایم؛ در این مقاله تمرکز ما مشخصاً روی لایسنس، امکانات مدیریتی iLO و تفاوت سطح استاندارد و پیشرفته است.

فناوری iLO چیست و چه ارتباطی با لایسنس سرور HP دارد؟

فناوری Integrated Lights-Out یا iLO سامانه مدیریتی داخلی سرورهای HPE ProLiant است. این فناوری به مدیر شبکه اجازه می‌دهد بدون حضور فیزیکی در کنار سرور، بسیاری از اطلاعات و عملیات مدیریتی دستگاه را از راه دور در اختیار داشته باشد.

برای مثال، از طریق این سامانه می‌توان وضعیت سلامت سخت‌افزار، دما، پاور و رویدادهای ثبت‌شده سرور را بررسی کرد. با فعال بودن امکانات پیشرفته‌تر نیز قابلیت‌هایی مانند کنسول کامل از راه دور و استفاده از رسانه مجازی در اختیار مدیر سیستم قرار می‌گیرند.

نکته مهم این است که فناوری iLO با لایسنس iLO تفاوت دارد. خود iLO بخشی از سیستم مدیریت سرور است، در حالی که لایسنس مشخص می‌کند چه سطحی از امکانات این فناوری برای کاربر قابل استفاده باشد.

آیا برای استفاده از iLO باید لایسنس خرید؟

خیر. برای استفاده از تمام قابلیت‌های پایه نیازی به خرید لایسنس جداگانه نیست.

شرکت HPE امکانات پایه را در سطح iLO Standard همراه سرور ارائه می‌کند. این سطح برای دسترسی به اطلاعات اولیه مدیریتی و بررسی وضعیت سرور قابل استفاده است.

در مقابل، سازمان‌هایی که به امکانات پیشرفته‌تر مدیریت از راه دور نیاز دارند، می‌توانند از لایسنس iLO Advanced استفاده کنند. این سطح امکانات بیشتری برای کنترل، مانیتورینگ و مدیریت سرور در اختیار مدیر شبکه قرار می‌دهد.

نسخه‌های iLO در نسل‌های مختلف سرور HPE

فناوری iLO در طول نسل‌های مختلف سرورهای HPE توسعه پیدا کرده است. به‌طور کلی، سرورهای نسل نهم بیشتر با نسخه چهارم، نسل دهم با نسخه پنجم و نسل یازدهم با نسخه ششم این فناوری شناخته می‌شوند. در نسل دوازدهم نیز نسخه جدیدتر iLO در مدل‌های جدید HPE مورد استفاده قرار گرفته است.

به همین دلیل هنگام تهیه لایسنس، بهتر است مدل دقیق سرور و نسخه iLO آن مشخص باشد. در صفحه مربوط به مدل‌ها و نسل‌های سرور HPE ProLiant نیز می‌توان نسل‌های مختلف سرور را از نظر سخت‌افزار و کاربرد بررسی کرد.

تفاوت نسخه استاندارد و پیشرفته iLO چیست؟

تفاوت اصلی این دو سطح در امکاناتی است که در اختیار مدیر سرور قرار می‌گیرد. سطح استاندارد امکانات پایه مدیریت را فراهم می‌کند، در حالی که نسخه پیشرفته برای سازمان‌هایی طراحی شده است که به قابلیت‌های کامل‌تر مدیریت از راه دور، دسترسی کنسولی و امکانات امنیتی بیشتری نیاز دارند.

نوشته لایسنس سرور HP چیست؟ بررسی لایسنس iLO و تفاوت Standard و Advanced اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.

اگر بخواهیم یک مدل را به‌عنوان گزینه‌ای همه‌کاره برای بسیاری از کاربردهای سازمانی معرفی کنیم، HPE ProLiant DL380 Gen10 یکی از اولین مدل‌هایی است که ارزش بررسی دارد. این سرور با شاسی 2U، پشتیبانی از حداکثر دو پردازنده و گزینه‌های متنوع ذخیره‌سازی، برای سناریوهایی مانند مجازی‌سازی، دیتابیس و نرم‌افزارهای سازمانی قابل استفاده است.

بااین‌حال، DL380 برای همه پروژه‌ها بهترین انتخاب نیست. زمانی که فضای رک محدود است، DL360 می‌تواند مناسب‌تر باشد؛ برای زیرساخت‌های مبتنی بر AMD و تعداد هسته بالا، DL385 گزینه مهمی است و در محیط‌هایی که امکان نصب رک وجود ندارد، ML350 انتخاب متفاوتی پیش روی شما قرار می‌دهد.

مقاله “سرور HP چیست؟“ شما را با ساختار و نسل‌های مختلف HPE آشنا می‌کند.

بهترین سرور HP در یک نگاه

سرور HPE ProLiant DL380 Gen10؛ گزینه همه‌کاره برای کاربردهای سازمانی

در پاسخ به سؤال «بهترین سرور HP کدام است؟» نمی‌توان بدون دانستن نوع استفاده فقط یک مدل را برای همه معرفی کرد، اما DL380 Gen10 به دلیل انعطاف بالا یکی از مدل‌های مهم خانواده ProLiant محسوب می‌شود.

این سرور با فرم‌فکتور 2U عرضه شده و بسته به کانفیگ از حداکثر دو پردازنده پشتیبانی می‌کند. HPE برای این مدل شاسی‌ها و گزینه‌های مختلفی برای درایوهای SFF، LFF و برخی پیکربندی‌های NVMe ارائه کرده است. همین تنوع باعث می‌شود بتوان DL380 Gen10 را برای پروژه‌های متفاوت کانفیگ کرد.

یکی از دلایلی که این مدل در بحث بهترین مدل سرور HP زیاد مطرح می‌شود، همین قابلیت کانفیگ است. دو سرور DL380 Gen10 ممکن است از نظر ظاهر مشابه باشند، اما از نظر پردازنده، RAM، کنترلر RAID، نوع درایو و کارت شبکه تفاوت زیادی داشته باشند.

بنابراین هنگام بررسی DL380 فقط به نام مدل توجه نکنید؛ کانفیگ واقعی سرور HPE مشخص می‌کند برای چه کاری مناسب است.

سرور HPE ProLiant DL380 برای چه کاربردهایی مناسب است؟

این خانواده بیشتر در پروژه‌هایی مطرح می‌شود که به ترکیبی از توان پردازشی، ظرفیت حافظه، ذخیره‌سازی و امکان توسعه نیاز دارند. مجازی‌سازی، دیتابیس، نرم‌افزارهای سازمانی و برخی زیرساخت‌های شبکه از جمله سناریوهایی هستند که DL380 می‌تواند برای آن‌ها کانفیگ شود.

سرور HPE ProLiant DL360؛ زمانی که فضای رک اهمیت دارد

سرور HPE ProLiant DL360 Gen10 در فرم‌فکتور 1U طراحی شده است. در نتیجه نسبت به DL380 فضای کمتری در رک اشغال می‌کند و برای دیتاسنترها یا سازمان‌هایی که تراکم سرورها اهمیت زیادی دارد، گزینه قابل‌توجهی است.

اگر اولویت شما اشغال فضای کمتر، تراکم بیشتر و توان پردازشی مناسب در شاسی 1U باشد، DL360 می‌تواند انتخاب مناسب‌تری نسبت به DL380 باشد.

در مقابل، وقتی توسعه ذخیره‌سازی و فضای داخلی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، شاسی 2U مدل DL380 دست بازتری در اختیار مدیر شبکه قرار می‌دهد.

به همین دلیل، پاسخ به سؤال «کدام سرور HP بخریم؟» فقط به قدرت پردازنده مربوط نمی‌شود؛ فضای رک و برنامه توسعه زیرساخت نیز در انتخاب مدل تأثیر دارند.

مقایسه سرور DL360 و DL380

سرور DL360 با شاسی 1U بیشتر زمانی مناسب است که فضای رک محدود باشد یا بخواهید تعداد بیشتری سرور را در فضای مشخصی نصب کنید. در مقابل، DL380 با شاسی 2U امکان بیشتری برای توسعه فضای ذخیره‌سازی و برخی تجهیزات داخلی فراهم می‌کند.

اگر قرار است سرور در آینده از نظر ذخیره‌سازی یا تجهیزات جانبی توسعه بیشتری پیدا کند، DL380 معمولاً انعطاف بیشتری دارد. اما اگر اولویت اصلی تراکم رک باشد، DL360 انتخاب منطقی‌تری خواهد بود.

سرور HPE ProLiant DL385 برای پردازش و مجازی‌سازی

خانواده HPE ProLiant DL385 یکی دیگر از گزینه‌های مهم در بررسی بهترین سرورهای HP است. تفاوت مهم این خانواده، استفاده از پردازنده‌های AMD EPYC است.

برای نمونه، DL385 Gen11 یک سرور رک‌مونت 2U دوپردازنده است که از نسل‌های چهارم و پنجم AMD EPYC سری 9004 و 9005 پشتیبانی می‌کند و از حافظه DDR5 و PCIe Gen5 بهره می‌برد.

این ویژگی‌ها DL385 را برای پروژه‌هایی که تعداد هسته پردازشی، ظرفیت حافظه و توان اجرای هم‌زمان سرویس‌های مختلف اهمیت زیادی دارد، به گزینه‌ای جدی تبدیل می‌کنند.

سرور HPE ProLiant DL385 برای چه پروژه‌هایی مناسب‌تر است؟

اگر هدف شما اجرای تعداد زیادی ماشین مجازی، پردازش داده، برخی نرم‌افزارهای سازمانی یا برنامه‌هایی است که از تعداد هسته‌های بیشتر استفاده می‌کنند، DL385 ارزش بررسی دارد.

البته انتخاب میان DL385 و DL380 فقط به AMD یا Intel بودن پردازنده محدود نمی‌شود. نوع نرم‌افزار، مدل لایسنس، تعداد ماشین‌های مجازی، RAM، ذخیره‌سازی و شبکه نیز باید بررسی شوند.

سرور HPE ProLiant ML350 برای محیط‌های بدون رک

همه شرکت‌ها و سازمان‌ها فضای رک در اختیار ندارند. در چنین شرایطی، خانواده HPE ProLiant ML350 می‌تواند گزینه مناسبی باشد.

سرور HPE ProLiant ML350 از نوع Tower است و برخلاف مدل‌های سری DL، برای استفاده الزامی داخل رک طراحی نشده است. در نسخه ML350 Gen11 از حافظه DDR5 پشتیبانی می‌شود و بسته به نوع کانفیگ، امکان استفاده از درایوهای SFF، LFF و NVMe نیز وجود دارد.

اگر مجموعه شما رک ندارد، سرور HPE ProLiant ML350 می‌تواند انتخاب مناسبی باشد؛ چون بدون نیاز به رک نصب می‌شود و در عین حال امکان ارتقای سخت‌افزاری خوبی در اختیار شما قرار می‌دهد.

بهترین سرور HP برای مجازی‌سازی کدام است؟

برای مجازی‌سازی معمولاً سه خانواده DL360، DL380 و DL385 بیشتر ارزش بررسی دارند.

اگر فضای رک محدود باشد، DL360 مزیت دارد. اگر ظرفیت توسعه و ذخیره‌سازی بیشتری لازم باشد، DL380 انتخاب منعطف‌تری است. در پروژه‌هایی که استفاده از پردازنده‌های AMD EPYC و تعداد هسته بالا اهمیت دارد، DL385 نیز می‌تواند گزینه مناسبی باشد.

در مجازی‌سازی، نام مدل به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست. باید تعداد هسته پردازنده، مقدار RAM، نوع SSD یا NVMe، کنترلر ذخیره‌سازی و سرعت شبکه را نیز بررسی کنید.

به همین دلیل ممکن است یک DL360 با کانفیگ صحیح برای پروژه شما مناسب‌تر از یک DL380 با کانفیگ ضعیف باشد.

بهترین سرور HP برای دیتابیس و نرم‌افزارهای سازمانی

برای دیتابیس، ERP و نرم‌افزارهای سازمانی معمولاً ظرفیت حافظه، سرعت ذخیره‌سازی، پردازنده و امکان توسعه اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.

در چنین پروژه‌هایی مدل‌هایی مانند DL380 و DL385 بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرند. DL380 به دلیل انعطاف در ذخیره‌سازی و کانفیگ، و DL385 به دلیل استفاده از پردازنده‌های AMD EPYC و ظرفیت پردازشی بالا، هرکدام برای گروهی از پروژه‌ها مناسب هستند.

برای مشاهده مدل‌ها و کانفیگ‌های قابل سفارش می‌توانید صفحه خرید سرور HP را بررسی کنید.

نقش نسل در انتخاب بهترین سرور HP

نسل سرور مهم است، اما نباید تنها معیار تصمیم‌گیری باشد.

سرورهای جدیدتر HPE معمولاً از فناوری‌های تازه‌تر پردازنده، حافظه، ذخیره‌سازی و ارتباطات پشتیبانی می‌کنند. برای مثال، نسل‌های جدیدتر مانند Gen11 از DDR5 و PCIe Gen5 استفاده می‌کنند و در Gen12 مدل‌هایی مانند DL360 با پردازنده‌های Intel Xeon 6 عرضه شده‌اند.

بااین‌حال، این موضوع به این معنا نیست که جدیدترین نسل همیشه برای هر پروژه بهترین انتخاب است.

در پروژه‌ای که نیاز آن کاملاً مشخص است، ممکن است یک سرور Gen10 با کانفیگ مناسب پاسخ‌گوی نیاز باشد. در مقابل، مجموعه‌ای که قصد توسعه زیرساخت در سال‌های آینده را دارد، ممکن است نسل‌های جدیدتر را بررسی کند.

پس ابتدا مدل مناسب را براساس کاربرد انتخاب کنید و بعد سراغ نسل و کانفیگ بروید.

انتخاب مدل مناسب بر اساس نوع پروژه

برای انتخاب میان مدل‌های مختلف HPE بهتر است ابتدا مشخص کنید سرور قرار است چه نقشی در زیرساخت داشته باشد. اگر هدف شما مجازی‌سازی، اجرای دیتابیس یا نرم‌افزارهای سازمانی است، مدل‌هایی مانند DL380 و DL385 بیشتر مطرح می‌شوند. اگر فضای رک محدود باشد، DL360 گزینه مناسب‌تری است و برای محیط‌هایی که رک در اختیار ندارند، ML350 انتخاب منطقی‌تری خواهد بود.

در مرحله بعد، باید کانفیگ همان مدل را براساس تعداد کاربران، حجم پردازش، میزان RAM، نوع ذخیره‌سازی و برنامه توسعه مشخص کنید. به این ترتیب، انتخاب از «نام مدل» فراتر می‌رود و به یک تصمیم فنی متناسب با پروژه تبدیل می‌شود.

اگر هدف شما انتخاب سرور برای دفتر یا شرکت کوچک است، راهنمای بهترین سرور برای کسب‌وکارهای کوچک این موضوع را به‌صورت جداگانه بررسی می‌کند.

برای مجازی‌سازی معمولاً پردازنده و RAM اهمیت بیشتری دارند. برای دیتابیس، سرعت ذخیره‌سازی و RAM در کنار پردازنده مهم می‌شوند و در فایل‌سرور یا بکاپ، ظرفیت و ساختار ذخیره‌سازی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

سوالات متداول

بهترین سرور HP برای کاربردهای عمومی کدام است؟

برای طیف گسترده‌ای از کاربردهای سازمانی، HPE ProLiant DL380 Gen10 یکی از اولین مدل‌هایی است که ارزش بررسی دارد؛ به‌خصوص زمانی که توسعه‌پذیری و تنوع کانفیگ اهمیت دارد.

سرور DL360 بهتر است یا DL380؟

اگر فضای رک محدود باشد، DL360 با شاسی 1U انتخاب مناسب‌تری است. اگر توسعه ذخیره‌سازی و فضای داخلی بیشتر اهمیت داشته باشد، DL380 با شاسی 2U انعطاف بیشتری دارد.

بهترین سرور HP برای مجازی‌سازی کدام است؟

برای مجازی‌سازی، سرورهای DL360، DL380 و DL385 هر سه قابل استفاده هستند. انتخاب مدل مناسب به تعداد ماشین‌های مجازی، نوع پردازنده، ظرفیت RAM، نوع ذخیره‌سازی و فضای رک بستگی دارد.

برای پردازش‌های مبتنی بر AMD چه سروری مناسب است؟

خانواده DL385 با پردازنده‌های AMD EPYC برای پروژه‌هایی که به تعداد هسته بالا، حافظه زیاد و توان پردازشی مناسب نیاز دارند، گزینه مهمی است.

سرور Gen10 بخریم یا نسل جدیدتر؟

اگر یک Gen10 با کانفیگ مناسب نیاز پروژه را پوشش دهد، صرفاً جدیدتر بودن نسل دلیل کافی برای تغییر انتخاب نیست. نسل‌های جدیدتر زمانی ارزش بیشتری دارند که فناوری‌های جدید، توسعه آینده یا عمر زیرساخت برای پروژه اهمیت بیشتری داشته باشد.

جدیدترین سرور HP همیشه بهترین انتخاب است؟

خیر. جدیدترین نسل فناوری‌های تازه‌تری ارائه می‌دهد، اما انتخاب مدل باید براساس کاربرد، کانفیگ و نیاز واقعی پروژه انجام شود.

برای محیط بدون رک چه سرور HP مناسب‌تر است؟

در محیط‌هایی که رک وجود ندارد، خانواده Tower مانند HPE ProLiant ML350 می‌تواند گزینه مناسب‌تری نسبت به مدل‌های رک‌مونت باشد.

در پایان

کدام سرور HP را انتخاب کنیم؟ HPE ProLiant DL380 Gen10 یکی از مهم‌ترین گزینه‌های‌ همه‌کاره است که به سازمان ها معرفی می‌شود.

اگر فضای رک محدود باشد، DL360 انتخاب مناسب‌تری است. اگر پردازنده‌های AMD و تعداد هسته بالا برای پروژه اهمیت داشته باشند، DL385 ارزش بررسی دارد و برای محیط‌های بدون رک، خانواده ML350 گزینه منطقی‌تری است.

در پروژه‌های جدید نیز مدل‌های Gen11 و Gen12 می‌توانند فناوری‌های تازه‌تری در اختیار سازمان قرار دهند، اما انتخاب آن‌ها باید براساس نیاز واقعی زیرساخت انجام شود.

در میان سرورهای HPE، DL380 برای توسعه‌پذیری، DL360 برای تراکم رک، DL385 برای زیرساخت‌های مبتنی بر AMD و ML350 برای محیط‌های بدون رک چهار مسیر اصلی انتخاب را تشکیل می‌دهند.

برای مشاهده مدل‌ها و گزینه‌های موجود می‌توانید صفحه سرورهای HPE ProLiant شبکه ارغوان را بررسی کنید.

نوشته بهترین سرور HP برای کاربردهای مختلف؛ کدام مدل HPE مناسب‌تر است؟ اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.

بنابراین کانفیگ فقط به این معنی نیست که «چقدر RAM یا چه CPUای نصب کنیم». نوع شاسی، پردازنده، حافظه، هارد یا SSD، کنترلر RAID، پاور و سیستم خنک‌کننده باید در کنار هم بررسی شوند و پس از نصب سخت‌افزار نیز تنظیمات اولیه سرور انجام شود.

HPE ProLiant DL380 Gen9 یک سرور رکمونت 2U است که از یک یا دو پردازنده Intel Xeon E5-2600 v3/v4، حافظه DDR4 و ساختارهای مختلف ذخیره‌سازی SFF و LFF پشتیبانی می‌کند. این مدل در حالت دوپردازنده‌ای 24 اسلات DIMM در اختیار دارد.

اگر هنوز خود نسل نهم و مدل‌های آن را بررسی می‌کنید، ابتدا می‌توانید مدل‌های سرور HP Gen9 را ببینید. این مقاله مشخصاً درباره مراحل کانفیگ DL380 G9 است.

نکات مهم شروع کانفیگ DL380 G9

قبل از انتخاب قطعات، پنج مورد را مشخص کنید:

• نوع استفاده از سرور: قرار است فایل‌سرور، نرم‌افزار مالی، دیتابیس، ماشین مجازی یا سرویس‌های سازمانی روی آن اجرا شود؟
• توان پردازشی مورد نیاز: یک پردازنده کافی است یا دو CPU نیاز دارید؟ تعداد هسته و توان پردازشی تقریبی چقدر باشد؟
• ظرفیت RAM: میزان حافظه مورد نیاز امروز و احتمال ارتقای آن در آینده چقدر است؟
• فضای ذخیره‌سازی: چه مقدار ظرفیت لازم دارید و سرعت دسترسی به اطلاعات چقدر اهمیت دارد؟
• بودجه و توسعه آینده: قرار است سرور فقط نیاز فعلی را پاسخ دهد یا باید فضای کافی برای ارتقا نیز در نظر گرفته شود؟

بعد از پاسخ به این پنج سؤال می‌توان مراحل واقعی کانفیگ را شروع کرد.

مراحل کانفیگ سرور HP DL380 G9

مراحل کانفیگ سرور HP DL380 G9 از انتخاب شاسی، CPU، RAM و فضای ذخیره‌سازی شروع می‌شود. سپس RAID، پاور و سیستم خنک‌کننده بررسی و بعد از نصب قطعات، تنظیمات UEFI و iLO انجام می‌شود. در پایان نیز سرور تست و برای نصب سیستم‌عامل یا مجازی‌سازی آماده می‌شود.

 1. انتخاب شاسی و نوع Drive Bay

اولین تصمیم مهم، انتخاب ساختار ذخیره‌سازی سرور است.

DL380 Gen9 در کانفیگ‌های مختلفی مانند:

• 8SFF
• 24SFF
• 4LFF
• 12LFF

عرضه شده است. QuickSpecs رسمی HPE نیز این Drive Cageها را برای مدل‌های مختلف DL380 Gen9 تأیید می‌کند.

• SFF بیشتر برای درایوهای 2.5 اینچی استفاده می‌شود و در سناریوهایی که تراکم بیشتر Drive یا استفاده گسترده از SSD اهمیت دارد مناسب است.
• LFF برای درایوهای 3.5 اینچی استفاده می‌شود و در بسیاری از پروژه‌های ظرفیت‌محور کاربرد دارد.

انتخاب این بخش مهم است، چون نمی‌توان فرض کرد هر شاسی را بعداً بدون محدودیت به مدل دیگری تبدیل کرد.

توجه کنید: اگر قرار است سرور در آینده Storage بیشتری داشته باشد، تعداد و نوع Bay را همان ابتدای کانفیگ مشخص کنید؛ نه زمانی که تمام ظرفیت فعلی پر شده است.

2. انتخاب CPU مناسب DL380 G9

بعد از شاسی، پردازنده انتخاب می‌شود.

DL380 Gen9 از خانواده‌های:

Intel Xeon E5-2600 v3 و Intel Xeon E5-2600 v4 پشتیبانی می‌کند. این سرور می‌تواند با یک یا دو CPU کانفیگ شود. توجه داشته باشید که پردازنده v3 و v4 را نباید به‌صورت ترکیبی در یک سرور استفاده کرد.

مثلاً نمی‌توان یک E5-2600 v3 را کنار یک E5-2600 v4 نصب کرد.

برای انتخاب CPU باید به موارد زیر توجه شود:

• تعداد هسته
• فرکانس پردازنده
• نوع برنامه
• تعداد ماشین‌های مجازی
• تعداد CPU مورد نیاز
• TDP پردازنده

مثلاً سروری که برای اجرای چند ماشین مجازی کانفیگ می‌شود، ممکن است از تعداد هسته بیشتر بهره ببرد؛ اما یک نرم‌افزار دیگر ممکن است بیشتر به قدرت هر هسته وابسته باشد.

CPU قوی‌تر همیشه انتخاب بهتر نیست

اگر پردازنده‌ای بسیار بالاتر از نیاز واقعی نصب شود، فقط هزینه و مصرف انرژی سرور افزایش پیدا می‌کند.

از طرف دیگر انتخاب CPU ضعیف می‌تواند خیلی زود شما را مجبور به ارتقا کند.

بنابراین هدف انتخاب CPU متناسب با کار سرور است، نه انتخاب قوی‌ترین CPU موجود.

3. بررسی Heatsink و خنک‌کننده CPU

با تغییر پردازنده ممکن است نیاز خنک‌کنندگی نیز تغییر کند.

خصوصاً پردازنده‌هایی با TDP بالاتر باید همراه با Heatsink مناسب استفاده شوند.

بنابراین در زمان ارتقای CPU سه مورد باید با هم بررسی شوند:

CPU + Heatsink + Fan

این موضوع در سرور استوک اهمیت بیشتری دارد؛ چون ممکن است سرور ابتدا با یک پردازنده کم‌مصرف‌تر کانفیگ شده باشد و تجهیزات خنک‌کننده آن برای CPU جدید کافی نباشد.

4. انتخاب RAM سرور DL380 G9

بعد از CPU، نوبت به RAM می‌رسد.

DL380 Gen9 در حالت دوپردازنده‌ای دارای 24 اسلات DIMM است:

• 12 اسلات برای هر CPU
• 4 کانال حافظه برای هر پردازنده
• 3 DIMM در هر کانال

HPE برای این مدل حافظه DDR4 RDIMM و LRDIMM و در برخی کانفیگ‌های مشخص NVDIMM را پشتیبانی کرده است.

حداکثر ظرفیت رسمی نیز بسته به نوع حافظه متفاوت است:

هنگام انتخاب RAM به این نکات توجه کنید

فقط DDR4 بودن RAM برای سازگاری کافی نیست.

باید مواردی زیر بررسی شود:

• RDIMM یا LRDIMM بودن
• ظرفیت هر ماژول
• سرعت RAM
• Rank
• تعداد CPU
• نحوه چیدمان DIMMها

HPE ترکیب RDIMM و LRDIMM را پشتیبانی نمی‌کند و ترکیب حافظه‌های 2133 و 2400MHz نیز در QuickSpecs این مدل پشتیبانی نشده است.

اگر دو CPU نصب شده است، RAM نیز باید با توجه به کانال‌های حافظه دو پردازنده چیده شود.

5. انتخاب هارد، SSD و Storage

حالا باید مشخص کنیم اطلاعات کجا ذخیره شوند.

DL380 Gen9 بسته به شاسی و کنترلر می‌تواند از Driveهای مختلف SAS، SATA و SSD استفاده کند و در برخی کانفیگ‌های SFF نیز امکان استفاده از NVMe وجود دارد.

برای انتخاب Storage سه سؤال ساده مطرح کنید:

• چقدر ظرفیت نیاز داریم؟
• چه سرعتی لازم داریم؟
• اطلاعات چقدر حیاتی هستند؟

مثلاً برای نگهداری حجم زیادی از فایل‌ها ممکن است اولویت با ظرفیت باشد، در حالی که برای ماشین‌های مجازی یا دیتابیس، سرعت I/O اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

بنابراین صرفاً نگویید:

«چهار ترابایت هارد می‌خواهم.»

بلکه مشخص کنید:

«چهار ترابایت برای چه نوع داده‌ای و با چه میزان دسترسی لازم است؟»

6. بررسی RAID Controller

قبل از ساخت RAID باید مشخص شود چه کنترلری روی سرور نصب شده است.

DL380 Gen9 در کانفیگ‌های مختلف با کنترلرهای متفاوت عرضه شده و HPE نیز برای آن Dynamic Smart Array و Smart Arrayهای مختلف ارائه کرده است.

کنترلر باید با موارد زیر هماهنگ باشد:

• تعداد Drive
• SAS یا SATA بودن Drive
• نوع RAID
• حجم I/O
• نیاز پروژه

اگر در زمینه انتخاب کلی قطعات و ارتباط آن‌ها با یکدیگر نیاز به توضیح بیشتری دارید، مقاله پیکربندی سرور HP مکمل همین بخش است.

7. ساخت RAID

پس از مشخص‌شدن Driveها و Controller، سطح RAID انتخاب می‌شود.

بسته به نیاز پروژه می‌توان از RAIDهای مختلف استفاده کرد؛ مثلاً RAID1 ،RAID 5 یا RAID10.

سه عامل زیر در انتخاب RAID اهمیت دارند:

سرعت، ظرفیت قابل استفاده و تحمل خرابی.

و یک نکته بسیار مهم:

RAID جای Backup را نمی‌گیرد.

حتی اگر سرور از RAID استفاده کند، اطلاعات مهم باید نسخه پشتیبان مستقل داشته باشند.

8.  انتخاب پاور مناسب

بعد از مشخص‌شدن CPU، RAM و Storage می‌توان درباره پاور تصمیم دقیق‌تری گرفت.

DL380 Gen9 با گزینه‌های مختلف Flex Slot Power Supply عرضه شده و سایت رسمی اچ پی  توان‌های مختلفی از جمله 500، 800 و 1400 وات را نشان می‌دهد. اما معنی این موضوع این نیست که هر سرور باید قوی‌ترین پاور را داشته باشد.

توان مورد نیاز به این موارد بستگی دارد:

• تعداد CPU
• مدل CPU
• تعداد RAM
• تعداد Drive
• کارت‌های PCIe
• GPU
• تجهیزات جانبی

اگر سرور برای یک سرویس مهم سازمانی استفاده می‌شود، می‌توان استفاده از دو پاور سازگار و Redundant را نیز در کانفیگ بررسی کرد.

9. بررسی فن‌های سرور

بعد از انتخاب قطعات، Cooling دوباره بررسی می‌شود.

اگر:

• CPU دوم اضافه کرده‌اید،
• پردازنده پرمصرف نصب کرده‌اید،
• GPU اضافه شده،
• یا تجهیزات خاص Storage نصب شده‌اند،

ممکن است تعداد یا نوع فن مورد نیاز تغییر کند.

بنابراین کانفیگ سرور فقط «جا زدن قطعات» نیست؛ باید مطمئن شویم سیستم خنک‌کننده نیز با مجموعه سخت‌افزار هماهنگ است.

10. نصب قطعات و کنترل سازگاری

قبل از روشن‌کردن دستگاه یک کنترل نهایی انجام دهید:

• CPUها با یکدیگر سازگارند؟
• Heatsink مناسب نصب شده؟
• RAMها از یک ساختار پشتیبانی‌شده استفاده می‌کنند؟
• RAM به اسلات‌های صحیح متصل شده؟
• Driveها با Backplane سازگارند؟
• RAID Controller مناسب است؟
• توان پاور کافی است؟
• فن‌های مورد نیاز نصب شده‌اند؟

این مرحله ساده می‌تواند جلوی تعداد زیادی خطای اولیه پس از روشن‌شدن سرور را بگیرد.

11. روشن‌کردن سرور و ورود به UEFI

بعد از تکمیل سخت‌افزار، سرور روشن می‌شود.

در DL380 Gen9 هنگام POST با فشار دادن F9 وارد HPE UEFI System Utilities می‌شوید.

HPE از این محیط برای کارهایی مانند:

• مشاهده و تنظیم سخت‌افزار
• تنظیم Boot Controller
• تنظیم Memory Options
• مدیریت Deviceها
• تغییر تنظیمات سیستم

استفاده می‌کند. پس در این مرحله موارد زیر را بررسی کنید:

CPU، RAM، Controller و سایر تجهیزات به‌درستی توسط سرور شناسایی شده باشند.

12. تنظیم Storage و RAID

بعد از شناسایی سخت‌افزار، Storage Controller و Logical Driveها تنظیم می‌شوند.

در Gen9 می‌توان از ابزارهای HPE برای پیکربندی Storage و آماده‌سازی سرور استفاده کرد.

در راهنمای Setup خود DL380 Gen9، HPE مشخص کرده است که هنگام راه‌اندازی اولیه:

• F9 برای UEFI System Utilities
• F10 برای Intelligent Provisioning

استفاده می‌شود.

13. تنظیم iLO 4

DL380 Gen9 از HPE iLO 4 برای مدیریت از راه دور استفاده می‌کند.

بعد از نصب سرور بهتر است تنظیمات اولیه iLO نیز انجام شود:

• تنظیم IP
• تنظیم شبکه مدیریتی
• تعیین کاربر و رمز عبور مناسب
• بررسی وضعیت سلامت سخت‌افزار

از طریق UEFI نیز می‌توان به:

System Configuration → iLO 4 Configuration Utility

دسترسی داشت.

14. تنظیم Boot و نصب سیستم‌عامل

حالا باید مشخص شود سرور از کدام Device بوت شود و چه سیستم‌عاملی روی آن نصب خواهد شد.

برای مثال:

• Windows Server
• VMware ESXi
• Hyper-V یا سایر پلتفرم‌های مورد نیاز

را می‌توان با توجه به سناریوی استفاده نصب کرد.

چون آموزش کامل Boot و نصب سیستم‌عامل موضوع مستقلی است، در این مقاله وارد جزئیات آن نمی‌شویم. برای ادامه این بخش می‌توانید راهنمای بوت و راه‌اندازی سرور HP را ببینید.

15. تست نهایی کانفیگ DL380 G9

کانفیگ زمانی تمام می‌شود که سرور تست شود، نه زمانی که آخرین قطعه نصب شده است.

قبل از تحویل بهتر است موارد زیر بررسی شوند:

• شناسایی صحیح CPU
• سلامت RAM
• شناسایی تمام Driveها
• وضعیت RAID
• سلامت پاورها
• عملکرد فن‌ها
• دمای قطعات
• وضعیت iLO
• Boot صحیح
• سلامت کلی سخت‌افزار

اگر مشکلی در همین مرحله مشخص شود، برطرف‌کردن آن بسیار ساده‌تر از زمانی است که سرور وارد محیط عملیاتی شده است.

سفارش کانفیگ DL380 G9 از شبکه ارغوان

یکی از مزایای کانفیگ سرور  DL380 Gen9 انعطاف در انتخاب قطعات است؛ اما همین موضوع باعث می‌شود یک کانفیگ ثابت برای تمام مشتریان مناسب نباشد.

ممکن است یک شرکت فقط به فایل‌سرور و نرم‌افزار مالی نیاز داشته باشد، در حالی که مجموعه دیگری همین مدل را برای اجرای چندین ماشین مجازی استفاده کند.

در شبکه ارغوان می‌توان قبل از آماده‌سازی سرور، مواردی مانند:

• نوع استفاده
• تعداد کاربران
• نرم‌افزارهای مورد نیاز
• ظرفیت RAM
• میزان Storage
• برنامه ارتقای آینده

را مشخص کرد تا CPU، RAM، Storage و سایر قطعات سازگار با DL380 Gen9 متناسب با همان پروژه انتخاب شوند.

درخواست مشاوره و کانفیگ DL380 Gen9

برای خرید خود DL380 Gen9 کدام صفحه را ببینیم؟

اگر تصمیم شما روی همین مدل قطعی شده و می‌خواهید خود دستگاه، مشخصات و گزینه‌های ارائه آن را بررسی کنید، صفحه HPE ProLiant DL380 Gen9 مقصد مرتبط‌تری است.

اگر هنوز بین DL380 و سایر مدل‌های نسل نهم تصمیم نگرفته‌اید، ابتدا سرورهای HPE ProLiant Gen9 را بررسی کنید.

و اگر هنوز نسل مناسب را هم انتخاب نکرده‌اید و قصد دارید Gen9، Gen10، Gen11 و Gen12 را در کنار یکدیگر بررسی کنید، صفحه خرید سرور HP نقطه اصلی برای ادامه مسیر انتخاب و خرید است.

سوالات متداول

کانفیگ سرور DL380 G9 از کجا شروع می‌شود؟

ابتدا نوع استفاده، میزان پردازش، RAM، Storage، بودجه و توسعه آینده مشخص می‌شود. سپس شاسی، CPU، RAM، Drive، RAID Controller، پاور و Cooling انتخاب می‌شوند.

DL380 G9 چند پردازنده دارد؟

این سرور می‌تواند با یک یا دو پردازنده Intel Xeon E5-2600 v3 یا v4 کانفیگ شود.

DL380 G9 چند اسلات RAM دارد؟

در کانفیگ دوپردازنده‌ای 24 اسلات DIMM دارد؛ 12 اسلات برای هر CPU.

حداکثر RAM DL380 G9 چقدر است؟

در مشخصات رسمی HPE حداکثر 3 ترابایت با LRDIMM و 768 گیگابایت با RDIMM اعلام شده است.

آیا می‌توان CPU سری v3 و v4 را با هم نصب کرد؟

خیر. پردازنده‌های v3 و v4 نباید در یک سیستم با یکدیگر ترکیب شوند.

برای ورود به تنظیمات DL380 G9 چه کلیدی بزنیم؟

هنگام POST، F9 برای ورود به UEFI System Utilities و F10 برای Intelligent Provisioning استفاده می‌شود.

DL380 Gen9 از چه نسخه iLO استفاده می‌کند؟

این نسل از HPE iLO 4 استفاده می‌کند.

درپایان

کانفیگ سرور HP DL380 G9 یک فرایند مرحله‌ای است. ابتدا باید مشخص شود سرور قرار است چه کاری انجام دهد؛ سپس شاسی، پردازنده، RAM، Storage، RAID، پاور و Cooling متناسب با همان نیاز انتخاب می‌شوند.

بعد از نصب قطعات نیز کار تمام نشده است. شناسایی سخت‌افزار در UEFI، تنظیم RAID، پیکربندی iLO، تنظیم Boot و انجام تست نهایی بخش‌های دیگری از کانفیگ صحیح سرور هستند.

به همین دلیل بهترین کانفیگ DL380 G9 یک عدد ثابت برای CPU یا RAM نیست؛ کانفیگی مناسب است که با نیاز واقعی مجموعه هماهنگ باشد و هزینه اضافی یا محدودیت زودهنگام ایجاد نکند.

نوشته کانفیگ سرور HP DL380 G9 اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.

اگر یک HP ProLiant DL380p Gen8 در اختیار دارید یا قصد دارید قبل از تهیه آن مشخص کنید چه قطعاتی برای کار شما مناسب است، در این راهنما مراحل پیکربندی را به‌ترتیب بررسی می‌کنیم.

نکته: بخش عمده مشخصات فنی این مقاله مربوط به DL380p Gen8 است؛ مدلی که از پردازنده‌های Intel Xeon E5-2600 و E5-2600 v2، حافظه DDR3 و کنترلر Smart Array P420i استفاده می‌کند.

مسیر کانفیگ DL380 G8

نوع کاربری
↓
شاسی و Drive Bay
↓
CPU
↓
RAM DDR3
↓
HDD / SSD
↓
Smart Array و RAID
↓
کارت شبکه
↓
Power Supply
↓
Cooling
↓
نصب قطعات
↓
RBSU و Boot
↓
iLO 4
↓
سیستم‌عامل یا Hypervisor
↓
تست نهایی

تعیین نوع کاربری قبل از کانفیگ DL380 G8

قبل از خرید CPU یا RAM، مشخص کنید سرور قرار است چه کاری انجام دهد.

برای مثال کانفیگ یک DL380 G8 برای فایل‌سرور با سروری که قرار است چند ماشین مجازی اجرا کند یکسان نیست.

پس ابتدا پردازش، حافظه و ظرفیت ذخیره‌سازی موردنیاز را مشخص کنید و سپس وارد انتخاب قطعات شوید.

مراحل کانفیگ سرور HP DL380 G8

1. انتخاب شاسی و Drive Bay

اول مشخص کنید چه تعداد و چه نوع Drive نیاز دارید.

DL380p Gen8 در پیکربندی‌های مختلف Storage عرضه شده است. HPE برای این مدل گزینه‌هایی مانند 8SFF، توسعه 8SFF به 16SFF، مدل 25SFF و همچنین شاسی‌های LFF ارائه کرده است.

انتخاب SFF

اگر قصد استفاده از Driveهای 2.5 اینچی، SSD یا تعداد بیشتری Drive را دارید، مدل SFF مناسب‌تر است.

برای نمونه:

• 8SFF برای کانفیگ‌های کوچک‌تر
• 16SFF برای توسعه بیشتر
• 25SFF برای نیاز به تعداد بالای Drive

انتخاب LFF

اگر اولویت اصلی ظرفیت ذخیره‌سازی با HDDهای 3.5 اینچی باشد، شاسی LFF قابل بررسی است.

قاعده عملی: ابتدا نوع و تعداد Drive را مشخص کنید و سپس شاسی را انتخاب کنید. خرید شاسی و تصمیم‌گیری درباره Storage در مرحله بعد می‌تواند گزینه‌های ارتقا را محدود کند.

2. انتخاب پردازنده مناسب DL380 G8

DL380p Gen8 از خانواده‌های:

• Intel Xeon E5-2600
• Intel Xeon E5-2600 v2

پشتیبانی می‌کند و امکان استفاده از یک یا دو پردازنده را دارد. در کانفیگ‌های v2، HPE تا 24 هسته در سیستم دوپردازنده‌ای را ذکر کرده است.

انتخاب CPU

بجز تعداد Core موارد زیر را مورد توجه قرار دهید:

• تعداد هسته
• فرکانس پردازنده
• TDP
• مقدار RAM موردنیاز
• تعداد ماشین‌های مجازی
• نرم‌افزار مورد استفاده

برای فایل‌سرور یا سرویس‌های سبک الزاماً نیازی به قوی‌ترین E5-2600 v2 نیست.

برای مجازی‌سازی یا پردازش‌های چندوظیفه‌ای، تعداد Core و ظرفیت حافظه اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.

یک CPU یا دو CPU؟

اگر نیاز پردازشی و ظرفیت RAM شما با یک پردازنده تأمین می‌شود، نصب CPU دوم الزامی نیست.

CPU دوم زمانی قابل بررسی است که به:

• Core بیشتر
• RAM بیشتر
• ماشین‌های مجازی بیشتر
• پردازش هم‌زمان بالاتر

نیاز داشته باشید.

به خاطر داشته باشید که بخشی از اسلات‌های RAM به پردازنده دوم وابسته‌اند.

3. انتخاب و چیدمان RAM DDR3

این مرحله یکی از تفاوت‌های اصلی کانفیگ G8 با نسل‌های بعدی است.

DL380p Gen8 از DDR3 SmartMemory استفاده می‌کند و در کانفیگ دوپردازنده‌ای دارای 24 اسلات DIMM است:

• 12 اسلات برای CPU اول
• 12 اسلات برای CPU دوم
• 4 کانال حافظه برای هر CPU
• 3 DIMM در هر کانال

HPE برای این پلتفرم RDIMM، LRDIMM و UDIMM را ذکر کرده است.

ظرفیت RAM

حداکثر ظرفیت‌ها بسته به نوع DIMM متفاوت است:

اما برای کانفیگ واقعی فقط ظرفیت مهم نیست.

باید این سه مورد را با هم بررسی کنید:

مدل CPU + نوع RAM + نحوه پرکردن اسلات‌ها

برای مثال، داشتن یک ماژول DDR3 سازگار به این معنی نیست که می‌توان آن را در هر Slot دلخواه قرار داد. Memory Population باید مطابق راهنمای HPE انجام شود.

4. انتخاب HDD یا SSD

بعد از RAM نوبت Storage است.

DL380p Gen8 بسته به شاسی از Driveهای SAS و SATA و همچنین SSD پشتیبانی می‌کند. مدل‌های SFF و LFF نیز باید با Drive متناسب با همان Drive Cage استفاده شوند.

HDD برای چه کاری مناسب است؟

برای:

• فایل‌سرور
• Backup
• آرشیو
• حجم بالای اطلاعات

ظرفیت معمولاً اهمیت بیشتری دارد و HDD می‌تواند اقتصادی‌تر باشد.

SSD برای چه کاری مناسب است؟

برای:

• مجازی‌سازی
• نرم‌افزارهای دارای I/O بیشتر
• دیتابیس
• سرویس‌هایی که سرعت Storage اهمیت دارد

SSD قابل بررسی است.

5. انتخاب Smart Array Controller و RAID

یکی از مهم‌ترین قطعات در کانفیگ DL380p Gen8، Storage Controller است.

در بسیاری از کانفیگ‌های رسمی این سرور، HP Smart Array P420i به‌عنوان کنترلر داخلی دیده می‌شود. بسته به Cache و کانفیگ Controller، سطوح RAID قابل استفاده متفاوت هستند.

ترتیب انتخاب:

Drive → Controller → RAID

RAID 1

برای دو Drive و افزونگی ساده یکی از گزینه‌های رایج است.

RAID 5

اگر ظرفیت قابل استفاده اهمیت دارد و تحمل خرابی یک Drive موردنظر است، قابل بررسی است.

RAID 6

برای تحمل خرابی بیشتر قابل استفاده است، اما تعداد Drive و اثر آن بر Performance باید بررسی شود.

RAID 10

در پروژه‌هایی که سرعت و Redundancy هم‌زمان اهمیت دارند، گزینه قابل توجهی است.

RAID جای Backup را نمی‌گیرد.

RAID می‌تواند Availability را افزایش دهد، اما اگر فایل حذف یا خراب شود، نسخه پشتیبان مستقل همچنان ضروری است.

6. انتخاب کارت شبکه DL380 G8

DL380p Gen8 دارای FlexibleLOM یا FlexLOM connector است و HPE برای آن گزینه‌های شبکه 1Gb و 10Gb ارائه کرده است.

در انتخاب کارت شبکه به این موارد توجه کنید:

• سرعت شبکه
• تعداد Port
• زیرساخت Switch
• نوع سرویس‌های سرور
• نیاز به Redundancy یا Teaming
• ترافیک ماشین‌های مجازی

برای یک فایل‌سرور کوچک ممکن است 1Gb کافی باشد، در حالی که مجازی‌سازی یا انتقال حجم زیاد داده می‌تواند استفاده از 10Gb را منطقی‌تر کند.

7. انتخاب Power Supply

در کانفیگ DL380 G8 توان PSU را فقط براساس CPU انتخاب نکنید.

موارد زیر باید با هم دیده شوند:

• تعداد CPU
• مدل پردازنده
• تعداد DIMM
• تعداد Drive
• RAID Controller
• کارت شبکه
• کارت‌های PCIe
• سایر تجهیزات

DL380p Gen8 با Power Supplyهای Hot-Plug مختلف عرضه شده است و در کانفیگ‌های رسمی نمونه‌های 460W و گزینه‌های توان بالاتر دیده می‌شوند. همچنین امکان استفاده از Power Supply افزونه برای Redundancy وجود دارد.

اگر Availability برای سرویس مهم است، دو PSU سازگار به‌صورت Redundant قابل بررسی است.

8. بررسی Fan و Cooling

نصب CPU دوم یا تغییر کانفیگ ممکن است Cooling سرور را نیز تغییر دهد. فراموش نکنید که خنک‌سازی بخشی از کانفیگ محسوب می‌شود.  در برخی مدل‌های CTO، DL380p Gen8 با چهار Fan پایه عرضه شده و همراه پردازنده دوم Fanهای اضافی در نظر گرفته شده است.

قبل از روشن‌کردن سرور بررسی کنید:

• Heatsink مناسب CPU نصب باشد.
• Fanهای لازم وجود داشته باشند.
• Air Baffle صحیح نصب شده باشد.
• مسیر هوا مسدود نباشد.

9. نصب قطعات و کنترل سازگاری

بعد از مشخص‌شدن کانفیگ، قطعات نصب می‌شوند.

مسیر کلی:

CPU → Heatsink → RAM → Drive → Storage Controller → NIC → Power

قبل از روشن‌کردن سرور این موارد را کنترل کنید:

• مدل CPU صحیح است؟
• اگر دو CPU دارید، کانفیگ آن‌ها سازگار است؟
• RAMها در Slotهای درست قرار گرفته‌اند؟
• Driveها با SFF/LFF بودن شاسی هماهنگ‌اند؟
• Smart Array Controller Driveها را پشتیبانی می‌کند؟
• Fanهای لازم نصب شده‌اند؟
• پاور با کل کانفیگ تناسب دارد؟

برای نصب فیزیکی CPU و Memory Population بهتر است راهنمای سرویس خود DL380p Gen8 مبنا قرار گیرد.

برای ارتقای DL380 G8 قطعه انتخاب کرده‌اید؟

قبل از خرید CPU، RAM، HDD/SSD یا RAID Controller بهتر است پارت‌نامبر و سازگاری قطعه با کانفیگ فعلی سرور بررسی شود.

 مشاوره ارتقا و کانفیگ DL380 G8

10. تنظیم RBSU و Boot

برای تنظیمات ROM و Boot سرور hp در DL380 Gen8 از RBSU یا ROM-Based Setup Utility استفاده می‌شود.

در این قسمت معمولاً مواردی مثل:

• Boot Controller
• Boot Order
• تنظیمات Processor
• برخی تنظیمات سیستم
• تجهیزات فعال یا غیرفعال

بررسی می‌شوند.

11. تنظیم iLO 4

DL380p Gen8 از HP iLO 4 استفاده می‌کند.

پس از روشن‌شدن سرور بهتر است:

• IP مربوط به iLO مشخص شود.
• اطلاعات ورود ایمن شود.
• وضعیت سلامت سرور بررسی شود.
• RAM و CPU کنترل شوند.
• وضعیت Power و Fan دیده شود.
• Event Logها بررسی شوند.

iLO مخصوصاً برای سروری که در رک قرار دارد، امکان مدیریت و بررسی وضعیت دستگاه را بدون حضور فیزیکی کنار سرور فراهم می‌کند.

12. نصب سیستم‌عامل یا Hypervisor

بعد از آماده‌شدن Hardware، Storage و Boot می‌توان سیستم‌عامل یا Hypervisor موردنیاز را نصب کرد.

DL380 Gen8 در دوره عرضه با سیستم‌عامل‌ها و پلتفرم‌های مختلفی استفاده شده است، اما چون این سرور نسل قدیمی‌تری است، نباید فرض کرد هر نسخه جدید Windows Server، Linux یا VMware الزاماً با تمام Driverها و Firmwareهای آن سازگار است.

قبل از Deployment، Compatibility نسخه سیستم‌عامل یا Hypervisor با سخت‌افزار، RAID Controller و Firmware نصب‌شده را بررسی کنید.

13. تست نهایی کانفیگ DL380 G8

بعد از نصب قطعات و انجام تنظیمات، قبل از انتقال سرور به محیط عملیاتی یک تست نهایی انجام دهید.

CPU

مدل و تعداد پردازنده‌ها صحیح شناسایی شوند.

RAM

ظرفیت کامل RAM دیده شود و Memory Error وجود نداشته باشد.

Storage

تمام Driveهای مورد انتظار شناسایی شوند.

RAID

Array و Logical Drive سالم باشند.

کارت شبکه

تمام Interfaceهای موردنیاز دیده شوند.

Power

Power Supplyها بدون خطا باشند.

Cooling

Fan Error یا هشدار دما وجود نداشته باشد.

iLO 4

Overall Health و Event Logها بررسی شوند.

Boot

سرور از Boot Volume صحیح بالا بیاید.

بعد از عبور از این چک‌لیست، کانفیگ اولیه DL380 G8 برای استفاده آماده است.

خدمات کانفیگ و ارتقای DL380 G8 شبکه ارغوان

در DL380 Gen8 انتخاب قطعه فقط براساس عبارت‌هایی مثل DDR3، Xeon E5 یا SAS کافی نیست. پارت‌نامبر، مدل CPU، Memory Population، نوع شاسی، Controller و Firmware نیز می‌توانند بر سازگاری اثر بگذارند.

شبکه ارغوان می‌تواند برای مواردی مانند:

• انتخاب CPU سازگار
• ارتقای RAM
• انتخاب HDD یا SSD
• انتخاب RAID Controller
• تنظیم RAID
• ارتقای کارت شبکه
• بررسی پاور و Cooling
• تست سلامت سرور

کانفیگ موجود را بررسی کند.

DL380 G8 را متناسب با نیازتان ارتقا و کانفیگ کنید

مشخصات سرور فعلی، نرم‌افزار مورد استفاده و قطعات موردنظر خود را در اختیار کارشناسان شبکه ارغوان قرار دهید تا سازگاری CPU، RAM، Storage و RAID قبل از خرید بررسی شود.

 درخواست مشاوره کانفیگ DL380 G8

 HPE ProLiant DL380 G8

مسیر انتخاب سایر سرورهای HP

متن پیشنهادی:

اگر هنوز مدل یا نسل سرور موردنیاز خود را انتخاب نکرده‌اید و می‌خواهید گزینه‌های جدیدتر و مدل‌های مختلف را نیز بررسی کنید، صفحه خرید سرور HP شبکه ارغوان مسیر مناسب‌تری برای مقایسه و انتخاب سرور است.

سوالات متداول کانفیگ DL380 G8

DL380 G8 از چه پردازنده‌هایی پشتیبانی می‌کند؟

DL380p Gen8 از پردازنده‌های Intel Xeon E5-2600 و E5-2600 v2 پشتیبانی می‌کند و امکان نصب دو CPU دارد.

DL380 G8 چند اسلات RAM دارد؟

در کانفیگ دوپردازنده‌ای تا 24 اسلات DIMM در دسترس است؛ 12 اسلات برای هر پردازنده.

RAM سرور DL380 G8 DDR3 است یا DDR4؟

DL380p Gen8 از DDR3 SmartMemory استفاده می‌کند. DDR4 مربوط به نسل‌های بعدی ProLiant است.

کنترلر RAID رایج DL380 G8 چیست؟

Smart Array P420i یکی از کنترلرهای اصلی و رایج در کانفیگ‌های رسمی DL380p Gen8 است.

DL380 G8 از چه نسخه iLO استفاده می‌کند؟

این مدل از HP iLO 4 استفاده می‌کند.

در پایان

کانفیگ سرور HP DL380 G8 باید براساس نوع کاربری انجام شود. ابتدا شاسی و Driveهای موردنیاز مشخص می‌شوند، سپس CPU، RAM DDR3، Storage، Smart Array Controller، RAID، کارت شبکه، Power Supply و Cooling انتخاب می‌شوند.

پس از نصب قطعات نیز تنظیمات RBSU، Boot و iLO 4 انجام شده و در پایان سلامت CPU، RAM، Storage، RAID، Network، Power و Cooling بررسی می‌شود.

در این نسل به دلیل عمر بالاتر تجهیزات، توجه به سازگاری پارت‌نامبرها و سلامت قطعات اهمیت زیادی دارد. بنابراین بهترین کانفیگ DL380 G8 قوی‌ترین ترکیب ممکن نیست؛ کانفیگی است که با نیاز واقعی سرویس، محدودیت‌های پلتفرم و امکان ارتقای منطقی آن هماهنگ باشد.

نوشته کانفیگ سرور HP DL380 G8؛ راهنمای مرحله‌به‌مرحله پیکربندی اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.

اگر خودتان دانش اولیه سرور دارید، این راهنما کمک می‌کند مراحل پیکربندی را به‌ترتیب انجام دهید. اگر هم قصد تهیه DL380 G10 را دارید، با همین مراحل می‌توانید مشخص کنید چه کانفیگی برای مجموعه شما مناسب‌تر است.

مسیر کلی کانفیگ به این ترتیب است:

نوع کاربری
↓
شاسی
↓
CPU
↓
RAM
↓
Storage
↓
RAID Controller و RAID
↓
Power
↓
Cooling
↓
نصب قطعات
↓
بررسی سخت‌افزار
↓
تنظیم Storage
↓
UEFI و Boot
↓
iLO 5
↓
سیستم‌عامل
↓
تست نهایی

قبل از کانفیگ DL380 G10 نوع کاربری را مشخص کنید

قبل از خرید حتی یک قطعه، مشخص کنید سرور قرار است چه کاری انجام دهد.

برای مثال:

• فایل‌سرور
• نرم‌افزار مالی و حسابداری
• Domain Controller
• مجازی‌سازی
• اجرای VMware یا Hyper-V
• دیتابیس
• نرم‌افزارهای سازمانی
• سرویس‌های تحت شبکه
• Backup و آرشیو اطلاعات

بعد به سوالات زیر پاسخ دهید:

مقدار پردازش مورد نیاز؟
چه مقدار RAM نیاز دارم؟
چه حجم و سرعتی از Storage لازم دارم؟
قرار است در آینده سرور را توسعه بدهم یا خیر؟

جواب همین سؤال‌ها مشخص می‌کند باید چه شاسی، CPU، RAM و Storage انتخاب کنید.

مراحل کانفیگ سرور HP DL380 G10

در ادامه، مراحل کانفیگ سرور HP DL380 G10 را از انتخاب شاسی و قطعات سخت‌افزاری تا تنظیم RAID، iLO 5، Boot و تست نهایی سرور به‌صورت مرحله‌به‌مرحله بررسی می‌کنیم

1. انتخاب شاسی و Drive Bay

یکی از اولین مراحل کانفیگ، مشخص‌کردن نوع شاسی است.

HPE برای DL380 Gen10 مدل‌های CTO با Drive Cageهای مختلف از جمله:

• 8SFF
• 24SFF
• 8LFF
• 12LFF

ارائه کرده است.

SFF یا LFF؟

SFF از درایوهای 2.5 اینچی استفاده می‌کند و زمانی مناسب است که تعداد Drive بیشتر، SSD یا تراکم Storage برای شما اهمیت داشته باشد.

LFF برای درایوهای 3.5 اینچی مناسب است و در پروژه‌هایی که حجم بالاتر ذخیره‌سازی با HDD مدنظر است، می‌تواند گزینه مناسبی باشد.

بنابراین انتخاب را صرفاً بر اساس قیمت شاسی انجام ندهید.

چه زمانی 8SFF انتخاب کنیم؟

اگر تعداد محدودتری SSD یا SAS/SATA Drive نیاز دارید و احتمال توسعه بسیار زیاد نیست، 8SFF می‌تواند نقطه شروع مناسبی باشد.

چه زمانی 24SFF مناسب‌تر است؟

برای مجازی‌سازی، تعداد VM بیشتر یا پروژه‌هایی که به Driveهای بیشتری نیاز دارند، 24SFF انعطاف بیشتری ایجاد می‌کند.

چه زمانی LFF انتخاب کنیم؟

اگر ظرفیت ذخیره‌سازی بالا و استفاده از HDDهای 3.5 اینچی برای آرشیو یا فایل‌سرور اهمیت بیشتری دارد، شاسی LFF قابل بررسی است.

اشتباه رایج: ابتدا سرور را بخریم و بعد تصمیم بگیریم چند Drive نیاز داریم.

بهتر است نیاز Storage قبل از انتخاب شاسی مشخص شود.

2. پردازنده مناسب DL380 Gen10 را انتخاب کنید

یکی از تفاوت‌های مهم DL380 Gen10 با DL380 Gen9، خانواده پردازنده آن است.

در DL380 Gen10 از خانواده Intel Xeon Scalable استفاده می‌شود و بسته به نسخه و کانفیگ سرور، مدل‌هایی از خانواده‌های Bronze، Silver، Gold و Platinum در دسترس هستند.

• Intel Xeon Bronze 3204
• Intel Xeon Bronze 3206R
• Intel Xeon Silver 4208
• Intel Xeon Silver 4210R
• Intel Xeon Silver 4214R

اما مسئله مهم‌تر این است که کدام‌یک برای چه کاری مناسب است؟

پردازنده‌های Bronze

برای بارهای کاری سبک‌تر و پروژه‌هایی که هزینه اهمیت بیشتری دارد قابل بررسی هستند.

مثلاً سروری که تعداد محدودی سرویس شبکه یا کاربری سبک سازمانی دارد، الزاماً به CPU رده بالاتر نیاز ندارد.

پردازنده‌های Silver

اگر تعداد Core بیشتر، VMهای بیشتر یا پردازش بالاتری نیاز دارید، مدل‌های Silver می‌توانند انتخاب منطقی‌تری باشند.

برای نمونه در مقاله قبلی، Xeon Silver 4210R و 4214R مطرح شده بودند.

Gold و Platinum

برای بارهای کاری سنگین‌تر نیز خانواده‌های بالاتر Xeon Scalable وجود دارند؛ اما صرفاً بالاتر بودن خانواده CPU دلیل مناسبی برای خرید نیست.

CPU باید براساس نرم‌افزار و بار کاری انتخاب شود.

3. مشخص کنید یک CPU کافی است یا دو CPU نیاز دارید

DL380 Gen10 یک سرور دو سوکته است و امکان استفاده از دو پردازنده را دارد.

اما این به معنی آن نیست که هر کانفیگی باید حتماً با دو CPU ساخته شود.

اگر:

• تعداد کاربران محدود است،
• تعداد VM کم است،
• پردازش سنگین ندارید،
• و ظرفیت RAM مورد نیاز با یک CPU تأمین می‌شود،

ممکن است یک پردازنده برای شروع کافی باشد.

در مقابل، اگر:

• تعداد VMها زیاد است،
• تعداد Core بیشتری لازم دارید،
• RAM زیادی نیاز دارید،
• یا Workload سنگین دارید،

CPU دوم می‌تواند لازم شود.

نکته مهم درباره CPU دوم

اضافه‌کردن پردازنده دوم فقط به معنی افزایش قدرت CPU نیست؛ بخشی از منابع حافظه نیز به پردازنده دوم وابسته است.

DL380 Gen10 دارای 24 اسلات DIMM است که 12 اسلات برای هر پردازنده در نظر گرفته شده است.

پس برنامه CPU و RAM باید هم‌زمان طراحی شود.

4. RAM سرور DL380 G10 را کانفیگ کنید

بعد از CPU نوبت به RAM می‌رسد.

DL380 Gen10 دارای:

24 اسلات DIMM

است و برای هر پردازنده:

12 اسلات و 6 کانال حافظه

در اختیار دارد.

این مدل از HPE DDR4 SmartMemory و در کانفیگ‌های مختلف RDIMM و LRDIMM پشتیبانی می‌کند.

چه مقدار RAM نیاز دارید؟

این مقدار مستقیماً به نوع کاربری بستگی دارد.

برای مثال:

فایل‌سرور ساده: معمولاً RAM بسیار زیاد اولویت اصلی نیست.

مجازی‌سازی: RAM به یکی از اصلی‌ترین منابع تبدیل می‌شود.

دیتابیس: حجم و سرعت حافظه می‌تواند تأثیر مهمی بر عملکرد داشته باشد.

پس به جای اینکه بگوییم «هرچه RAM بیشتر بهتر»، ظرفیت موردنیاز نرم‌افزارها و VMها را حساب کنید.

نکته مهم درباره RAM 2933

وجود DIMM با سرعت اسمی 2933 به معنی این نیست که حافظه در تمام کانفیگ‌ها الزاماً با 2933MT/s کار می‌کند. سرعت قابل استفاده به پردازنده، نوع DIMM و نحوه چیدمان حافظه وابسته است. حتی در مدل‌های آماده HPE نمونه‌هایی وجود داشته‌اند که RAM سریع‌تر به علت محدودیت CPU با سرعت پایین‌تری کار کرده است.

نکته عملی

قبل از خرید RAM سه مورد را هم‌زمان بررسی کنید:

پارت‌نامبر RAM + نوع DIMM + CPU نصب‌شده

فقط DDR4 بودن RAM برای تضمین سازگاری کافی نیست.

5. HDD، SSD یا NVMe را انتخاب کنید

در مرحله بعد باید Storage مشخص شود.

سه عامل تعیین‌کننده هستند:

ظرفیت، سرعت و هزینه

برای فایل‌سرور و آرشیو

اگر حجم ذخیره‌سازی اولویت اصلی است، HDDهای SAS یا SATA می‌توانند مورد بررسی قرار گیرند.

برای مجازی‌سازی

در محیطی که VMهای متعدد هم‌زمان به Storage دسترسی دارند، سرعت و IOPS اهمیت بیشتری پیدا می‌کند و SSD می‌تواند تفاوت قابل توجهی ایجاد کند.

برای دیتابیس

در Workloadهای حساس به تأخیر، Storage سریع‌تر اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

NVMe در DL380 Gen10

DL380 Gen10 در برخی کانفیگ‌های SFF قابلیت استفاده از NVMe را نیز دارد، اما پشتیبانی از NVMe به شاسی، Backplane، CPU و سایر Optionهای نصب‌شده بستگی دارد و نباید فرض کرد هر DL380 G10 به‌صورت پیش‌فرض آماده نصب هر NVMe است. مستندات HPE نیز محدودیت‌های NVMe را برای بعضی CPUها و کانفیگ‌های شاسی مشخص کرده‌اند.

بنابراین قبل از خرید NVMe باید کانفیگ دقیق دستگاه بررسی شود.

6. RAID Controller مناسب را انتخاب کنید

بعد از انتخاب Driveها باید مشخص شود کنترل آن‌ها با چه Controllerی انجام می‌شود.

DL380 Gen10 علاوه بر گزینه‌های RAID نرم‌افزاری داخلی در برخی مدل‌ها، امکان استفاده از HPE Smart Array Controllerهای مختلف را دارد. QuickSpecs نیز برای مدل‌های CTO به Embedded Software RAID و گزینه‌های Modular Smart Array و PCIe Controller اشاره می‌کند.

Controller را براساس این موارد انتخاب کنید:

• تعداد Drive
• SAS یا SATA بودن Drive
• نوع RAID مورد نیاز
• حجم I/O
• نیاز به Cache
• توسعه آینده

اشتباه رایج: اول RAID موردنظر را انتخاب کنیم و بعد ببینیم Controller از آن پشتیبانی می‌کند یا نه.

ترتیب صحیح: Drive → Controller → RAID

7. RAID را براساس نوع سرویس تنظیم کنید

بعد از نصب Controller و Driveها، آرایه RAID ساخته می‌شود.

برای HPE Smart Array، ابزار HPE Smart Storage Administrator یا SSA ابزار اصلی پیکربندی Arrayهاست و می‌تواند قبل از نصب سیستم‌عامل نیز از طریق Intelligent Provisioning استفاده شود.

انتخاب RAID به نیاز پروژه بستگی دارد.

RAID 1

برای دو Drive و سرویس‌هایی که افزونگی ساده نیاز دارند، بسیار رایج است.

RAID 5

بین ظرفیت، کارایی و تحمل خرابی یک Drive تعادل ایجاد می‌کند، اما برای همه Workloadها بهترین گزینه نیست.

RAID 6

تحمل خرابی بیشتری نسبت به RAID 5 ایجاد می‌کند، اما هزینه نوشتن و ظرفیت قابل استفاده را نیز باید در نظر گرفت.

RAID 10

برای پروژه‌هایی که Performance و Redundancy هر دو اهمیت بالایی دارند قابل بررسی است، اما ظرفیت قابل استفاده کمتر می‌شود.

نکته مهم: RAID جای Backup نیست.

داشتن RAID به معنی داشتن نسخه پشتیبان نیست.

8. منبع تغذیه (Power Supply) مناسب را انتخاب کنید

توان PSU منبع تغذیه باید براساس کل سرور محاسبه شود، نه فقط CPU.

موارد زیر روی مصرف انرژی اثر دارند:

• یک یا دو CPU
• مدل CPU
• تعداد DIMM
• تعداد HDD/SSD
• RAID Controller
• کارت شبکه
• کارت‌های PCIe
• GPU در صورت استفاده

DL380 Gen10 با گزینه‌های مختلف HPE Flex Slot PSU عرضه شده است و کانفیگ‌های آماده اولیه نیز نمونه‌هایی با پاور 500 وات داشته‌اند. برای سرویس‌های حساس می‌توان استفاده از دو پاور Hot-Plug به‌صورت Redundant را نیز بررسی کرد.

اشتباه نکنید

Xeon Silver = همیشه 800W

یا

Xeon Bronze = همیشه 500W

قاعده دقیقی نیست.

پاور را براساس کانفیگ کامل تعیین کنید.

9. فن و Heatsink را بررسی کنید

CPU و Fan را جدا از هم نبینید.

تعداد CPU، مدل پردازنده، شاسی و Optionهای نصب‌شده روی الزامات Cooling تأثیر دارند.

HPE حتی در مدل‌های CTO تعداد Fan متفاوتی برای شاسی‌های مختلف DL380 Gen10 مشخص کرده است؛ مثلاً در QuickSpecs مدل 8SFF با چهار Fan استاندارد و بعضی مدل‌های دیگر با شش Fan آمده‌اند.

پس قبل از روشن‌کردن سرور بررسی کنید:

• Heatsink مناسب CPU نصب شده باشد.
• Fanهای مورد نیاز وجود داشته باشند.
• Air Baffle درست نصب شده باشد.
• مسیر جریان هوا مسدود نباشد.

10. قطعات را نصب و سازگاری را دوباره کنترل کنید

اگر تجربه نصب سخت‌افزار سرور دارید، اکنون قطعات انتخاب‌شده را نصب کنید.

مسیر کلی شامل:

CPU → Heatsink → RAM → Storage → RAID Controller → کارت‌های توسعه → Power

است.

اما برای محل دقیق CPU، Memory Population و کابل‌کشی Backplane بهتر است از Maintenance and Service Guide همان DL380 Gen10 استفاده شود؛ خود HPE نیز این راهنما را برای افرادی که نصب و سرویس سخت‌افزار سرور را انجام می‌دهند منتشر کرده است.

قبل از روشن‌کردن سرور این چک‌لیست را بررسی کنید

• CPU صحیح نصب شده؟
• RAMها در Slotهای مناسب قرار دارند؟
• Driveها با شاسی و Backplane سازگارند؟
• RAID Controller شناسایی می‌شود؟
• Fanها کامل‌اند؟
• Heatsink صحیح است؟
• پاور متناسب با کانفیگ است؟
• کابل‌ها درست متصل شده‌اند؟

اگر در این مرحله نسبت به سازگاری قطعه مطمئن نیستید، بهتر است قبل از روشن‌کردن سرور بررسی تخصصی انجام شود.

در انتخاب قطعات DL380 Gen10 مطمئن نیستید؟

اگر بین CPU، RAM، Storage یا RAID Controller چند گزینه دارید، کارشناسان شبکه ارغوان می‌توانند براساس نوع نرم‌افزار، تعداد کاربران و بودجه، سازگاری قطعات DL380 Gen10 را بررسی کنند.

دریافت مشاوره کانفیگ DL380 G10

11. سرور را روشن و سخت‌افزار را بررسی کنید

پس از نصب، سرور را روشن کنید و قبل از نصب سیستم‌عامل مطمئن شوید سخت‌افزارها به‌درستی شناسایی می‌شوند.

بررسی کنید:

• تعداد CPU صحیح است.
• ظرفیت RAM کامل شناسایی شده.
• Driveها دیده می‌شوند.
• Controller شناسایی شده.
• خطای Fan وجود ندارد.
• Power Supply خطا ندارد.

اگر مقدار RAM نمایش‌داده‌شده با مقدار نصب‌شده متفاوت است، قبل از ادامه نصب سیستم‌عامل، چیدمان DIMMها و وضعیت ماژول‌ها را بررسی کنید.

12. Storage و RAID را تنظیم کنید

بعد از شناسایی Driveها باید Array و Logical Drive ساخته شود.

در سرورهای دارای HPE Smart Array می‌توانید از HPE Smart Storage Administrator استفاده کنید.

HPE توضیح می‌دهد که SSA هم به‌صورت Offline و قبل از بالا آمدن سیستم‌عامل و هم در محیط Online قابل استفاده است.

در این مرحله:

1. Driveها را بررسی کنید.
2. Array را ایجاد کنید.
3. RAID Level را انتخاب کنید.
4. Logical Drive ایجاد کنید.
5. Boot Volume موردنظر را مشخص کنید.

بعد از این مرحله Storage برای نصب سیستم‌عامل آماده می‌شود.

13. iLO 5 را تنظیم کنید

یکی از تفاوت‌های مهم این مقاله با راهنمای DL380 Gen9 همین بخش است.

DL380 Gen10 از HPE iLO 5 استفاده می‌کند.

iLO امکان مدیریت و پایش سرور را حتی بدون حضور فیزیکی کنار دستگاه فراهم می‌کند.

در کانفیگ اولیه بهتر است:

• IP مدیریتی iLO مشخص شود.
• رمز عبور امن تنظیم شود.
• وضعیت Health سرور بررسی شود.
• CPU و RAM کنترل شوند.
• Storage Health دیده شود.
• Fan و Power بررسی شوند.
• Firmwareهای نصب‌شده بررسی شوند.

وجود iLO سالم و تنظیم‌شده برای سروری که قرار است در رک یا دیتاسنتر قرار گیرد اهمیت زیادی دارد.

14. Boot و سیستم‌عامل را آماده کنید

بعد از آماده‌شدن Storage، Boot Mode و Boot Order بررسی می‌شوند.

در DL380 Gen10 ابزارهای UEFI System Utilities و Intelligent Provisioning برای تنظیم و آماده‌سازی سرور در دسترس هستند. راهنمای رسمی HPE نیز UEFI، Secure Boot و Intelligent Provisioning را جزو ابزارهای تشخیصی و راه‌اندازی این مدل معرفی می‌کند.

Intelligent Provisioning می‌تواند در نصب برخی سیستم‌عامل‌های پشتیبانی‌شده مانند Windows Server، Red Hat، SUSE و VMware ESXi کمک کند.

در این مقاله وارد آموزش کامل نصب سیستم‌عامل نمی‌شویم؛ چون موضوع ما کانفیگ DL380 Gen10 است.

برای مراحل تخصصی Boot می‌توان به مقاله مستقل بوت سرور HP لینک داد.

15. تست نهایی کانفیگ DL380 Gen10

بعد از نصب و تنظیمات، سرور را بدون تست وارد محیط عملیاتی نکنید.

حداقل موارد زیر بررسی شوند:

CPU

تعداد CPU و Coreها صحیح شناسایی شده باشند.

RAM

ظرفیت نصب‌شده کامل دیده شود و خطای Memory وجود نداشته باشد.

Storage

Driveها سالم باشند.

RAID

Array و Logical Drive وضعیت سالم داشته باشند.

Power

هر دو PSU در صورت استفاده از Redundancy به‌درستی کار کنند.

Fan و دما

هشدار Thermal یا Fan وجود نداشته باشد.

iLO 5

وضعیت سلامت کلی Server بررسی شود.

Firmware

نسخه Firmwareها کنترل شود. HPE نیز هنگام راه‌اندازی اولیه توصیه می‌کند Firmware و Intelligent Provisioning بررسی و در صورت نیاز با نسخه سازگار به‌روز شوند.

Boot

سرور از Boot Device صحیح بالا بیاید.

اگر همه موارد بدون Error هستند، کانفیگ سخت‌افزاری اولیه آماده استفاده است.

نمونه انتخاب کانفیگ DL380 G10 براساس نوع کاربری

DL380 G10 برای فایل‌سرور

اولویت معمولاً روی:

• ظرفیت Storage
• RAID مناسب
• افزونگی
• RAM کافی

است و الزاماً قوی‌ترین CPU نیاز نیست.

DL380 G10 برای مجازی‌سازی

توجه بیشتری به:

• تعداد Core
• ظرفیت RAM
• سرعت Storage
• تعداد Drive
• RAID Controller
• کارت شبکه

لازم است. در این سناریو CPU و RAM باید با تعداد VMهای مورد انتظار محاسبه شوند.

DL380 G10 برای دیتابیس

علاوه بر CPU و RAM، Storage اهمیت بسیار زیادی پیدا می‌کند.

مواردی مانند:

• Latency
• IOPS
• RAID
• SSD/NVMe
• ظرفیت RAM

باید براساس Database واقعی بررسی شوند.

DL380 G10 برای نرم‌افزارهای سازمانی

قبل از کانفیگ، System Requirement خود نرم‌افزار بررسی شود. بعضی نرم‌افزارها بیشتر به Core وابسته‌اند و برخی به RAM یا Storage.

کانفیگ 8SFF یا LFF؛ کدام برای شما مناسب‌تر است؟

این بخش از مقاله قدیمی را نگه می‌داریم، اما کاربردی‌تر.

اگر هدف شما تعداد Drive بیشتر، SSD و Storage سریع‌تر است، معمولاً شاسی SFF جذاب‌تر است.

اگر حجم بالا با HDDهای بزرگ‌تر اهمیت بیشتری دارد، LFF می‌تواند منطقی‌تر باشد.

اما پاسخ نهایی به این موارد بستگی دارد:

• حجم اطلاعات
• تعداد Drive
• بودجه
• نوع RAID
• Performance مورد نیاز
• توسعه آینده

به همین دلیل نمی‌توان گفت SFF همیشه بهتر از LFF است یا برعکس.

مقایسه Bronze و Silver در کانفیگ DL380 G10

در مقاله قبلی روی پردازنده‌های Bronze و Silver تمرکز زیادی وجود داشت.

این بخش را حذف نمی‌کنیم؛ فقط نتیجه‌محورتر می‌کنیم.

پردازنده‌های Bronze معمولاً برای بار کاری سبک‌تر و کانفیگ‌های اقتصادی‌تر مطرح می‌شوند.

پردازنده‌های Silver گزینه‌های بیشتری برای تعداد Core و بارهای کاری بالاتر ارائه می‌کنند.

اما حتی در یک خانواده نیز مدل‌ها تفاوت دارند.

برای انتخاب CPU، فقط کلمه Bronze یا Silver را نگاه نکنید. این موارد را مقایسه کنید:

Core + Frequency + TDP + Memory Support + نیاز نرم‌افزار

خدمات کانفیگ DL380 Gen10 شبکه ارغوان

اگر قصد تهیه DL380 Gen10 دارید، بهتر است قبل از سفارش قطعات، نوع کاربری مشخص شود.

شبکه ارغوان می‌تواند براساس:

• تعداد کاربران
• نرم‌افزار مورد استفاده
• تعداد VM
• ظرفیت RAM
• حجم اطلاعات
• نیاز Storage
• بودجه
• برنامه توسعه آینده

کانفیگ مناسب را بررسی کند.

سپس CPU، RAM، Drive، RAID Controller و سایر تجهیزات سازگار انتخاب و سرور برای تحویل آماده شود.

اگر هنوز نسل یا مدل سرور موردنیاز خود را انتخاب نکرده‌اید، راهنمای خرید سرور HP شبکه ارغوان می‌تواند برای بررسی نسل‌ها، خانواده‌ها و گزینه‌های مختلف نقطه شروع مناسبی باشد.

DL380 Gen10 را متناسب با کارتان کانفیگ کنید

به‌جای انتخاب یک کانفیگ آماده بدون بررسی نیاز، مشخصات نرم‌افزار و تعداد کاربران خود را در اختیار کارشناسان شبکه ارغوان قرار دهید تا ترکیب مناسب CPU، RAM، Storage و RAID بررسی شود.

 درخواست مشاوره کانفیگ DL380 G10
مشاهده HPE ProLiant DL380 Gen10

سوالات متداول

کانفیگ DL380 G10 را از کجا شروع کنیم؟

از نوع کاربری سرور. ابتدا پردازش، RAM، Storage و توسعه آینده را مشخص کنید و بعد شاسی، CPU، حافظه، Drive، RAID و پاور را انتخاب کنید.

DL380 Gen10 چند اسلات RAM دارد؟

این مدل دارای 24 اسلات DIMM است؛ 12 اسلات برای هر CPU و شش کانال حافظه برای هر پردازنده.

آیا حتماً باید دو CPU روی DL380 G10 نصب شود؟

خیر. سرور می‌تواند با یک CPU راه‌اندازی شود. CPU دوم زمانی اضافه می‌شود که به پردازش، Core یا ظرفیت حافظه بیشتری نیاز داشته باشید.

DL380 Gen10 از iLO چند استفاده می‌کند؟

DL380 Gen10 از HPE iLO 5 استفاده می‌کند.

RAID را قبل از نصب سیستم‌عامل باید تنظیم کرد؟

در کانفیگ اولیه، Array و Logical Drive معمولاً پیش از نصب سیستم‌عامل ساخته می‌شوند. HPE SSA نیز امکان پیکربندی Storage قبل از اجرای سیستم‌عامل را فراهم می‌کند.

در پایان

کانفیگ سرور HP DL380 G10 از خرید یک CPU یا RAM قوی شروع نمی‌شود؛ ابتدا باید نوع استفاده سرور مشخص شود.

پس از آن به‌ترتیب شاسی SFF یا LFF، پردازنده، RAM، Storage، RAID Controller، RAID، Power Supply و Cooling انتخاب می‌شوند. بعد از نصب قطعات نیز شناسایی سخت‌افزار، Storage، UEFI، Boot و iLO 5 تنظیم و در نهایت سلامت کامل سرور تست می‌شود.

بهترین کانفیگ DL380 Gen10 الزاماً گران‌ترین کانفیگ نیست. کانفیگ مناسب، ترکیبی است که منابع کافی برای سرویس فعلی داشته باشد، قطعات آن با یکدیگر سازگار باشند و برای توسعه آینده نیز فضای منطقی باقی بگذارد.

نوشته کانفیگ سرور HP DL380 G10؛ راهنمای مرحله‌به‌مرحله پیکربندی اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.

اولین قدم در عیب‌یابی سرور HPE ProLiant، بررسی لاگ‌های iLO و بخش Integrated Management Log یا IML است. این لاگ‌ها اطلاعات مربوط به رویدادهای سیستم، وضعیت سخت‌افزار و زمان وقوع بسیاری از خطاها را در اختیار مدیر شبکه قرار می‌دهند. در نسل‌هایی که از Active Health System پشتیبانی می‌کنند، بررسی AHS Log نیز می‌تواند اطلاعات بیشتری برای تشخیص علت مشکل ارائه دهد.

خاموشی ناگهانی، روشن نشدن سرور، هشدار Health LED، خطاهای POST یا ثبت پیام‌های وضعیت بحرانی در iLO می‌توانند نشانه وجود مشکل در یکی از اجزای سخت‌افزاری، Firmware یا تنظیمات سیستم باشند.

نکته مهم این است که قبل از تعویض آزمایشی قطعات، ابتدا پیام خطا و لاگ‌های سرور بررسی شوند؛ زیرا تعویض قطعه بدون تشخیص علت می‌تواند هم زمان‌بر باشد و هم هزینه عیب‌یابی را افزایش دهد.

در این راهنما، خطاهای رایج سرورهای HP و HPE ProLiant را در بخش‌هایی مانند حافظه، پردازنده، پاور، سیستم خنک‌کننده، ذخیره‌سازی و Firmware بررسی می‌کنیم و مسیر اولیه عیب‌یابی هرکدام را توضیح می‌دهیم.

اگر سرور HP شما دچار خرابی جدی شده باشد، هزینه تعمیرات افزایش پیدا کرده باشد یا سخت‌افزار آن دیگر پاسخگوی نیازهای فعلی سازمان نباشد، ممکن است تعویض سرور گزینه مناسب‌تری نسبت به تعمیرات مکرر باشد. در این شرایط، می‌توانید خرید سرور HP را بر اساس نسل HPE ProLiant، پردازنده، ظرفیت RAM، نوع ذخیره‌سازی و نیازهای زیرساختی خود بررسی کنید.

شناسایی خطای سرور HP

قبل از بررسی کدهای خطا، بهتر است ابتدا مشخص شود سرور از چه طریقی وضعیت خود را اعلام می‌کند. در سرورهای HPE ProLiant، چراغ‌های وضعیت، پیام‌های POST و اطلاعات ثبت‌شده در iLO از مهم‌ترین منابع برای تشخیص اولیه مشکل هستند.

چراغ‌های وضعیت سرور

چراغ Health LED روی پنل جلوی بسیاری از سرورهای HPE ProLiant وضعیت کلی سیستم را نشان می‌دهد.

• سبز ثابت: وضعیت سیستم عادی است.
• نارنجی چشمک‌زن: سیستم در وضعیت Degraded قرار دارد و یکی از اجزا یا بخش‌های سخت‌افزاری نیاز به بررسی دارد.
• قرمز چشمک‌زن: وضعیت سیستم Critical است و علت خطا باید از طریق iLO و IML بررسی شود.

رنگ و رفتار دقیق LED ممکن است میان مدل‌ها و نسل‌های مختلف تفاوت داشته باشد؛ بنابراین بهتر است در وضعیت Degraded یا Critical علاوه بر چراغ پنل، پیام‌های ثبت‌شده در iLO نیز بررسی شوند.

پیام‌های POST و کدهای خطا

هنگام روشن شدن سرور، فرآیند Power-On Self-Test یا POST وضعیت اولیه سخت‌افزار را بررسی می‌کند.

اگر مشکلی وجود داشته باشد، ممکن است پیام یا کد خطا روی نمایشگر، کنسول مدیریتی یا iLO ثبت شود.

وجود یک پیام POST به‌تنهایی همیشه برای تشخیص قطعه معیوب کافی نیست. بهتر است کد نمایش‌داده‌شده همراه با IML و وضعیت سخت‌افزار بررسی شود.

بررسی لاگ‌های HPE iLO

یکی از دقیق‌ترین روش‌ها برای بررسی علت خطا، مراجعه به HPE iLO و بخش Integrated Management Log یا IML است.

در این قسمت می‌توان رویدادهای سخت‌افزاری، زمان وقوع خطا و پیام‌های مرتبط با وضعیت سیستم را مشاهده کرد.

اگر Health LED وضعیت Degraded یا Critical را نشان می‌دهد، بررسی IML و System Health یکی از اولین اقدامات مناسب برای عیب‌یابی است.

عیب‌یابی سریع کدهای رایج خطای سرور HP

بعضی از خطاها در نسل‌ها و مدل‌های مختلف ممکن است پیام متفاوتی داشته باشند؛ بنابراین همیشه متن کامل خطا و مستندات همان مدل را نیز بررسی کنید.

خطاهای سخت‌افزاری حافظه و پردازنده در سرور HP

خطاهای مربوط به حافظه، پردازنده و مادربرد می‌توانند باعث ناپایداری، توقف فرآیند Boot یا ثبت پیام‌های Critical شوند.

برای تشخیص دقیق این خطاها بهتر است علاوه بر نشانه‌های ظاهری، پیام‌های POST و رویدادهای ثبت‌شده در HPE iLO و IML نیز بررسی شوند.

خطاهای حافظه و HPE SmartMemory

سرورهای HPE ProLiant از ماژول‌های حافظه مشخص و سازگار با هر مدل و نسل پشتیبانی می‌کنند.

در بسیاری از این سرورها از HPE SmartMemory استفاده می‌شود و قابلیت‌هایی مانند Advanced ECC یا Online Spare نیز بسته به مدل و پیکربندی در دسترس هستند.

استفاده از DIMM ناسازگار، خرابی ماژول حافظه یا نصب نادرست RAM می‌تواند باعث ایجاد خطا شود.

نشانه‌های احتمالی خطای RAM شامل این موارد است:

• ثبت Correctable یا Uncorrectable Memory Error در IML
• نمایش پیام مربوط به DIMM هنگام POST
• شناسایی نشدن یکی از ماژول‌های حافظه
• خارج شدن DIMM معیوب از دسترس سیستم در برخی شرایط
• نمایش هشدار مرتبط با حافظه در iLO

راهکار: ابتدا شماره DIMM و پیام ثبت‌شده در IML را بررسی کنید. سپس نصب صحیح ماژول، سازگاری RAM با مدل سرور و وضعیت Firmware را کنترل کنید.

اگر خطا روی یک DIMM مشخص به‌صورت مکرر ثبت می‌شود، باید براساس راهنمای همان مدل، ماژول حافظه و اسلات مربوط به آن بررسی شود.

خطاهای پردازنده و مادربرد

خطاهای مربوط به CPU و System Board می‌توانند باعث توقف POST، روشن نشدن کامل سرور یا ثبت پیام خطا در iLO شوند.

یکی از پیام‌های شناخته‌شده در برخی نسل‌های قدیمی‌تر ProLiant، خطای 102-System Board Failure است که به وجود مشکل در بخشی از System Board اشاره می‌کند.

در چنین شرایطی نباید صرفاً براساس بوق، تصویر ندادن یا خاموش شدن سرور نتیجه گرفت که CPU یا مادربرد خراب است.

نشانه‌های احتمالی عبارت‌اند از:

• متوقف شدن فرآیند POST
• روشن شدن سرور بدون تکمیل Boot
• ثبت خطای CPU یا System Board در iLO
• ریست یا خاموش شدن غیرمنتظره
• شناسایی نشدن پردازنده در برخی شرایط

راهکار: ابتدا کد خطا، IML و وضعیت سخت‌افزار را بررسی کنید و سپس براساس مدل و نسل سرور از ابزارهای تشخیصی مناسب همان پلتفرم استفاده کنید.

اگر مشکل به مادربرد یا CPU مربوط باشد، قبل از تعویض قطعه بهتر است هزینه تعمیر، قیمت قطعه، نسل سرور و ارزش ادامه استفاده از دستگاه نیز بررسی شود.

اگر پس از بررسی مشخص شود که تعمیر سرور از نظر هزینه یا پایداری بلندمدت توجیه ندارد، می‌توانید برای جایگزینی سیستم فعلی، مدل مناسب را انتخاب کرده و از خدمات فروش سرور HP شبکه ارغوان استفاده کنید.

خطاهای پاور، دما و سیستم خنک‌کننده در سرور HP

مشکلات مربوط به منبع تغذیه، فن و افزایش دمای داخلی می‌توانند باعث هشدار سخت‌افزاری، از دست رفتن حالت Redundant یا حتی خاموشی ناگهانی سرور شوند.

در چنین شرایطی بهتر است ابتدا وضعیت پاورها، فن‌ها و سنسورهای دما از طریق HPE iLO و IML بررسی شود.

خطاهای منبع تغذیه

بسیاری از سرورهای سازمانی HPE می‌توانند با دو منبع تغذیه Redundant پیکربندی شوند.

اگر یکی از پاورها از مدار خارج شود، به‌درستی در شاسی قرار نگرفته باشد یا برق ورودی آن قطع شود، ممکن است افزونگی منبع تغذیه از بین برود و هشدار مربوط به Power Supply یا Power Redundancy در iLO ثبت شود.

نشانه‌های احتمالی:

• تغییر وضعیت Power Supply در iLO
• ثبت هشدار Power Redundancy Lost
• خاموش یا هشداردهنده شدن LED پاور
• خارج شدن سیستم از حالت Redundant

راهکار: ابتدا کابل برق، محل قرارگیری PSU و وضعیت هر پاور در iLO بررسی شود.

اگر زیرساخت برق مجموعه امکان آن را دارد، برای حفظ افزونگی واقعی بهتر است پاورهای Redundant از مسیرهای برق مستقل تغذیه شوند تا خرابی یک منبع برق، هر دو پاور را هم‌زمان از دسترس خارج نکند.

تعویض پاور به‌صورت Hot-Plug نیز فقط زمانی انجام شود که مدل سرور، نوع PSU و پیکربندی فعلی از این قابلیت پشتیبانی کند.

خطاهای سیستم خنک‌کننده و افزایش دما

خرابی فن، انسداد مسیر جریان هوا یا افزایش دمای داخلی می‌تواند باعث ایجاد هشدار Thermal شود.

در شرایط بحرانی، سرور ممکن است برای محافظت از سخت‌افزار خاموش شود.

نشانه‌های احتمالی:

• ثبت هشدار Thermal در iLO یا IML
• افزایش دور فن‌ها
• هشدار خرابی یا کاهش افزونگی فن
• افزایش دمای یکی از سنسورها
• خاموش شدن سرور در وضعیت حرارتی بحرانی

راهکار: در iLO وضعیت Temperature Sensors، Fan و System Health را بررسی کنید.

همچنین مطمئن شوید فن‌ها به‌درستی نصب شده‌اند و مسیر ورود و خروج هوا مسدود نیست.

دمای ورودی سرور باید در محدوده مجاز اعلام‌شده برای همان مدل و کانفیگ نگه داشته شود؛ زیرا محدوده مناسب ممکن است میان مدل‌ها و پیکربندی‌های مختلف متفاوت باشد.

خطاهای Firmware و تنظیمات نرم‌افزاری سرور

همه خطاهای سرور منشأ سخت‌افزاری ندارند. Firmware قدیمی، درایور ناسازگار یا تنظیمات نامناسب BIOS/UEFI نیز می‌تواند باعث ناپایداری یا ایجاد خطا در عملکرد برخی اجزای سرور شود.

ناسازگاری Firmware و درایورها

نسخه Firmware کنترلر RAID، کارت شبکه، System ROM و سایر اجزای سرور باید با نسل دستگاه و سیستم‌عامل مورد استفاده سازگار باشد. استفاده از نسخه‌های قدیمی یا نامناسب می‌تواند باعث بروز خطا در عملکرد تجهیزات یا سیستم‌عامل شود.

برای به‌روزرسانی سرورهای HPE می‌توان از Service Pack for ProLiant یا SPP متناسب با نسل سرور استفاده کرد.

این بسته مجموعه‌ای از Firmware، Driver و اجزای نرم‌افزاری مرتبط با سرورهای HPE را در اختیار مدیر سیستم قرار می‌دهد.

راهکار: قبل از به‌روزرسانی، نسخه SPP، نسل سرور و سیستم‌عامل پشتیبانی‌شده را بررسی کنید و Release Notes همان نسخه را مطالعه کنید.

تنظیمات BIOS و رفتار سرور پس از قطع برق

تنظیمات BIOS/UEFI مربوط به Power Management، Thermal و رفتار سرور پس از بازگشت برق باید متناسب با نیاز زیرساخت تنظیم شوند.

در برخی سرورها می‌توان تعیین کرد دستگاه پس از بازگشت برق روشن شود، خاموش بماند یا به وضعیت قبل از قطع برق بازگردد.

راهکار: تنظیمات مربوط به بازگشت برق را براساس نوع سرویس و سیاست زیرساخت سازمان انتخاب کنید.

برای برخی سرویس‌ها روشن شدن خودکار سرور مناسب است؛ اما در بعضی محیط‌ها ممکن است لازم باشد ابتدا Storage یا سایر تجهیزات وابسته در دسترس قرار گیرند.

چگونه از خاموش شدن ناگهانی سرور HP جلوگیری کنیم؟

برای کاهش احتمال خاموشی ناگهانی سرور، بهتر است وضعیت سخت‌افزار، دما، ذخیره‌سازی و برق به‌صورت منظم بررسی شود. انجام چند اقدام ساده می‌تواند بسیاری از مشکلات را پیش از تبدیل شدن به خطای جدی مشخص کند.

• مانیتورینگ با HPE iLO: وضعیت System Health، پاورها، فن‌ها و سنسورهای دما را به‌صورت دوره‌ای بررسی کنید. در صورت پشتیبانی مدل و تنظیمات iLO، هشدارهای مهم را برای مدیر شبکه فعال کنید.
• بررسی سلامت هارد و RAID: با استفاده از HPE Smart Storage Administrator یا SSA وضعیت هاردها، کنترلر و آرایه RAID را بررسی کنید. اگر خطای مربوط به Drive یا RAID مشاهده شد، قبل از خرابی کامل دیسک برای بررسی و در صورت نیاز تعویض آن برنامه‌ریزی کنید.
• کنترل دما و جریان هوا: دمای ورودی سرور را در محدوده توصیه‌شده برای همان مدل نگه دارید و مطمئن شوید مسیر ورود و خروج هوا مسدود نیست. همچنین وضعیت فن‌ها، رک و سیستم تهویه به‌صورت دوره‌ای بررسی شود.
• استفاده از UPS مناسب: برای کاهش اثر قطع برق و نوسانات، از UPS متناسب با توان مصرفی سرور و تجهیزات وابسته استفاده کنید.
• به‌روزرسانی Firmware و درایورها: نسخه Firmware و Driverهای اصلی سرور را براساس مدل، نسل و سیستم‌عامل بررسی کنید و به‌روزرسانی‌ها را پس از بررسی سازگاری انجام دهید.

تعمیر سرور یا تعویض آن؟

اگر سرور به‌طور مکرر با خطاهای سخت‌افزاری جدی مانند 102-System Board Failure مواجه می‌شود، نسل دستگاه قدیمی است یا هزینه تأمین قطعات و تعمیرات آن افزایش پیدا کرده، بهتر است علاوه بر تعمیر، گزینه جایگزینی سرور نیز بررسی شود.

تصمیم مناسب به عواملی مانند سن سرور، هزینه تعمیر، دسترسی به قطعات، نوع سرویس‌های در حال اجرا و نیاز آینده مجموعه بستگی دارد.

چه زمانی جایگزینی سرور را بررسی کنیم؟

جایگزینی سرور می‌تواند زمانی مطرح شود که:

• خطاهای سخت‌افزاری مهم به‌صورت مکرر تکرار شوند.
• قطعات موردنیاز به‌سختی تأمین شوند.
• هزینه نگهداری دستگاه افزایش پیدا کرده باشد.
• نسل سرور پاسخ‌گوی سیستم‌عامل یا نرم‌افزار موردنیاز نباشد.
• ظرفیت پردازشی، حافظه یا ذخیره‌سازی فعلی برای توسعه زیرساخت کافی نباشد.

تعمیر سرور به‌صرفه است یا تعویض؟

تصمیم بین تعمیر و تعویض سرور به نوع خرابی، وضعیت قطعات، هزینه تعمیر و نیازهای فعلی زیرساخت بستگی دارد. اگر خرابی یک قطعه قابل تعویض باشد و سرور همچنان پاسخگوی نیازهای سازمان باشد، تعمیر می‌تواند گزینه مناسبی باشد. اما در صورت خرابی‌های مکرر، فرسودگی سخت‌افزار یا محدودیت در ارتقا، جایگزینی سرور ممکن است انتخاب منطقی‌تری باشد.

برای بررسی وضعیت سرور و انتخاب راهکار مناسب، می‌توانید با کارشناسان شبکه ارغوان با شماره 02141902 تماس بگیرید. در صورت نیاز به جایگزینی دستگاه نیز، مدل‌های مختلف خرید سرور HP بر اساس نسل، پردازنده، حافظه و نوع ذخیره‌سازی قابل بررسی هستند.

مشاوره تعمیر یا تعویض سرور

درپایان

برای عیب‌یابی خطاهای سرور HP، بهتر است قبل از تعویض قطعات، وضعیت iLO، لاگ‌های IML، پیام‌های POST و سلامت بخش‌هایی مانند RAM، پاور، فن، ذخیره‌سازی و Firmware بررسی شود.

نوع خطا و روش رفع آن می‌تواند بسته به مدل و نسل سرور متفاوت باشد؛ بنابراین بررسی پیام دقیق خطا و مراجعه به اطلاعات همان مدل اهمیت زیادی دارد.

در سرورهایی که خطاهای سخت‌افزاری به‌صورت مکرر تکرار می‌شوند، علاوه بر تعمیر باید هزینه تأمین قطعه، عمر دستگاه و نیاز آینده زیرساخت نیز بررسی شود تا مشخص شود ادامه تعمیر منطقی‌تر است یا جایگزینی سرور.

سوالات متداول درباره خطاهای سرور HP

اولین قدم برای پیدا کردن علت خاموش شدن سرور HP چیست؟

بهتر است ابتدا وضعیت HPE iLO، بخش Integrated Management Log یا IML و System Health بررسی شود. این بخش‌ها می‌توانند اطلاعات مربوط به بسیاری از رویدادهای سخت‌افزاری و زمان وقوع آن‌ها را نمایش دهند.

آیا قدیمی بودن Firmware می‌تواند باعث ناپایداری سرور شود؟

بله. Firmware یا Driver نامناسب می‌تواند در برخی شرایط باعث ناسازگاری و ناپایداری شود. قبل از به‌روزرسانی، نسخه مناسب برای نسل سرور و سیستم‌عامل را بررسی کنید.

چگونه بفهمیم سرور به دلیل افزایش دما خاموش شده است؟

در iLO وضعیت Temperature Sensors و IML را بررسی کنید. اگر رویداد Thermal یا هشدار مرتبط با افزایش دما ثبت شده باشد، باید وضعیت فن‌ها، جریان هوا و دمای ورودی سرور بررسی شود.

چرا با وجود دو پاور Redundant، سرور ممکن است خاموش شود؟

وجود دو پاور به‌تنهایی به معنی افزونگی کامل مسیر برق نیست. اگر هر دو PSU از یک منبع برق مشترک تغذیه شوند، خرابی همان مسیر می‌تواند هر دو را هم‌زمان تحت تأثیر قرار دهد.

همچنین باید وضعیت خود پاورها، کابل‌ها و ظرفیت تأمین توان نیز بررسی شود.

برای کاهش خطاهای تکراری سرور HP چه اقداماتی انجام دهیم؟

مانیتورینگ منظم از طریق iLO، بررسی IML، کنترل دما و فن‌ها، بررسی سلامت Storage، استفاده از برق و UPS مناسب و به‌روزرسانی کنترل‌شده Firmware از مهم‌ترین اقدامات پیشگیرانه هستند.

برای بررسی خطای سرور HP نیاز به راهنمایی دارید؟

اگر پس از بررسی iLO، IML، وضعیت پاور، حافظه، ذخیره‌سازی و سیستم خنک‌کننده هنوز علت مشکل مشخص نشده است، کارشناسان شبکه ارغوان می‌توانند در بررسی وضعیت سرور و انتخاب مسیر مناسب برای تعمیر یا جایگزینی دستگاه به شما کمک کنند.

برای مشاوره فنی می‌توانید با شماره 02141902 تماس بگیرید.

مشاوره عیب‌یابی سرور HP

نوشته خطاهای سرور HP؛ راهنمای عیب‌یابی و رفع خطاهای HPE ProLiant اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.

کانفیگ سرور فقط به انتخاب قطعات محدود نمی‌شود. سازگاری قطعات با مدل و نسل سرور، نحوه نصب آن‌ها، تنظیم Storage و RAID، Boot، iLO و در نهایت تست سلامت دستگاه نیز بخشی از فرایند پیکربندی محسوب می‌شود.

در این راهنما از مجله شبکه ارغوان مراحل اصلی پیکربندی سرورهای HPE ProLiant را بررسی می‌کنیم تا بدانید هر مرحله بر چه اساسی انجام می‌شود و قبل از خرید یا نصب قطعات باید چه مواردی را کنترل کنید.

اگر از مدل مشخصی مانند DL380 Gen8 ،Gen9 یا Gen10 استفاده می‌کنید، در ادامه می‌توانید به راهنمای تخصصی کانفیگ همان مدل نیز مراجعه کنید.

پیکربندی سرور HP چیست؟

پیکربندی یا کانفیگ سرور HP یعنی انتخاب و تنظیم سخت‌افزار و تنظیمات اولیه یک سرور متناسب با نیاز واقعی مجموعه.

برای مثال ممکن است دو شرکت دقیقاً یک مدل سرور داشته باشند، اما کانفیگ آن‌ها کاملاً متفاوت باشد. یک مجموعه ممکن است همان سرور را برای فایل‌سرور و نرم‌افزار مالی استفاده کند، در حالی که مجموعه دیگری آن را برای اجرای چندین ماشین مجازی یا دیتابیس سازمانی در نظر گرفته باشد.

به همین دلیل نمی‌توان یک کانفیگ ثابت را برای همه کاربران مناسب دانست.

در یک پیکربندی اصولی، موارد زیر باید در کنار یکدیگر بررسی شوند:

• شاسی و مدل سرور
• CPU
• RAM
• HDD، SSD یا NVMe در مدل‌های سازگار
• RAID Controller و نوع RAID
• کارت شبکه
• Power Supply یا PSU
• سیستم خنک‌کننده
• Firmware و Boot
• iLO
• سیستم‌عامل یا Hypervisor

مهم‌تر از قدرت هر قطعه، سازگاری قطعات با یکدیگر و تناسب آن‌ها با نوع کاربری سرور است.

قبل از پیکربندی سرور، نوع کاربری را مشخص کنید

قبل از خرید CPU، RAM یا هارد باید مشخص شود سرور دقیقاً قرار است چه کاری انجام دهد.

برای مثال:

• فایل‌سرور
• نرم‌افزار مالی و حسابداری
• Domain Controller
• مجازی‌سازی
• دیتابیس
• Backup و آرشیو
• سرویس‌های تحت شبکه
• نرم‌افزارهای سازمانی

بعد از مشخص‌شدن نوع کاربری، به چند سؤال پاسخ دهید:

•  میزان پردازش مورد نیاز؟
• چه مقدار RAM لازم است؟
•  حجم و سرعتی از Storage نیاز داریم؟
• چند کاربر یا ماشین مجازی از سرور استفاده می‌کنند؟
• آیا در آینده سرور ارتقا پیدا خواهد کرد؟

پاسخ این سؤال‌ها مسیر انتخاب قطعات را مشخص می‌کند.

مسیر کلی پیکربندی سرور HP

نوع کاربری
↓
شاسی
↓
CPU
↓
RAM
↓
Storage
↓
RAID Controller و RAID
↓
کارت شبکه
↓
Power Supply
↓
Cooling
↓
نصب قطعات
↓
Firmware و Boot
↓
iLO
↓
سیستم‌عامل
↓
تست نهایی

بررسی مشخصات فنی سرور قبل از انتخاب قطعات

قبل از انتخاب قطعات، مشخصات فنی همان مدل سرور را بررسی کنید.

برای سرورهای HPE یکی از منابع مهم، QuickSpecs همان مدل است. در این اسناد معمولاً اطلاعاتی مانند پردازنده‌های قابل پشتیبانی، نوع حافظه، Storage، Controller، کارت شبکه، Power Supply و سایر Optionهای سازگار مشخص می‌شوند.

بنابراین صرف اینکه یک قطعه «سروری» یا متعلق به HPE باشد، به معنی سازگاری آن با هر سرور HPE نیست.

بهتر است قبل از خرید این موارد کنار هم بررسی شوند:

مدل سرور + نسل سرور + پارت‌نامبر قطعه + مشخصات فنی همان مدل

این موضوع به‌خصوص برای سرورهای استوک اهمیت بیشتری دارد؛ چون ممکن است کانفیگ فعلی دستگاه با کانفیگ اولیه کارخانه متفاوت باشد.

مراحل پیکربندی سرور HP

1. انتخاب شاسی سرور HP

اولین مرحله، انتخاب شاسی مناسب است.

شاسی فقط بدنه دستگاه نیست؛ مدل و ساختار آن مشخص می‌کند چه پردازنده‌هایی، چه مقدار RAM، چند Drive و چه تجهیزات توسعه‌ای روی سرور قابل استفاده باشند.

در سرورهای HPE معمولاً با دو ساختار اصلی روبه‌رو هستیم:

• Rackmount برای نصب داخل رک
• Tower برای استفاده به‌صورت ایستاده

سرورهای رکمونت نیز ممکن است در اندازه‌هایی مانند 1U، 2U یا بیشتر عرضه شوند.

بزرگ‌تر بودن شاسی الزاماً به معنی بهتر بودن سرور نیست. انتخاب باید براساس موارد زیر باشد:

• نوع کاربری
• تعداد Drive
• فضای رک
• ظرفیت توسعه
• تعداد کارت‌های توسعه
• برنامه ارتقای آینده

اگر هنوز بین فرم‌های مختلف سرور تصمیم نگرفته‌اید، راهنمای انواع سرور HP می‌تواند برای شناخت تفاوت مدل‌های Rackmount و Tower مفید باشد.

SFF و LFF در انتخاب شاسی

نوع Drive Bay نیز از همین مرحله اهمیت دارد.

SFF معمولاً برای Driveهای 2.5 اینچی و LFF برای Driveهای 3.5 اینچی استفاده می‌شود.

انتخاب بین آن‌ها به تعداد Drive، نوع Storage، ظرفیت موردنیاز و امکان توسعه بستگی دارد.

بهتر است قبل از خرید شاسی، نیاز کلی Storage را مشخص کنید.

2. انتخاب CPU یا پردازنده سرور

بعد از انتخاب شاسی، نوبت به پردازنده می‌رسد.

مهم‌ترین نکته این است که CPU باید با مدل و نسل دقیق سرور سازگار باشد.

خانواده پردازنده‌های قابل استفاده در Gen8، Gen9، Gen10 یا نسل‌های جدیدتر یکسان نیستند. حتی در یک نسل نیز ممکن است مدل‌های مختلف از CPUهای متفاوتی پشتیبانی کنند.

هنگام انتخاب پردازنده این موارد را بررسی کنید:

• تعداد Core
• فرکانس
• تعداد Thread
• توان مصرفی یا TDP
• نوع و ظرفیت حافظه قابل پشتیبانی
• نیاز پردازشی نرم‌افزار
• تعداد کاربران
• تعداد ماشین‌های مجازی

برای مثال یک فایل‌سرور ساده الزاماً به پردازنده‌ای با تعداد Core بسیار زیاد نیاز ندارد، در حالی که در مجازی‌سازی یا پردازش‌های سنگین قدرت CPU اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

تعداد پردازنده موردنیاز نیز باید براساس بار کاری، ظرفیت حافظه و محدودیت همان مدل مشخص شود.

پردازنده را براساس نیاز واقعی انتخاب کنید، نه صرفاً قوی‌ترین CPU موجود.

3. انتخاب RAM مناسب سرور HP

بعد از CPU باید مقدار و نوع RAM مشخص شود.

در انتخاب حافظه فقط ظرفیت مهم نیست. این موارد نیز باید بررسی شوند:

• نسل حافظه مانند DDR3، DDR4 یا DDR5
• نوع ماژول
• ظرفیت هر ماژول
• سرعت RAM
• تعداد اسلات‌های قابل استفاده
• سازگاری با پردازنده
• نحوه صحیح چیدمان حافظه

وجود تعداد زیادی اسلات DIMM به این معنی نیست که می‌توان RAMها را در هر اسلات دلخواه نصب کرد.

هر مدل سرور قواعد خاصی برای Memory Population دارد و ترتیب پرکردن اسلات‌ها باید مطابق مستندات همان دستگاه انجام شود.

چه مقدار RAM لازم است؟

مقدار حافظه کاملاً به نوع استفاده بستگی دارد.

برای مثال در یک فایل‌سرور ممکن است Storage اولویت بیشتری داشته باشد، در حالی که در مجازی‌سازی یا دیتابیس RAM یکی از مهم‌ترین منابع است.

برای تخمین حافظه، مجموع نیاز این موارد را در نظر بگیرید:

سیستم‌عامل + نرم‌افزارها + ماشین‌های مجازی + تعداد کاربران + فضای توسعه آینده

بیشتر بودن RAM همیشه به معنی کانفیگ بهتر نیست؛ حافظه باید با CPU و بار کاری سرور هماهنگ باشد.

4. انتخاب فضای ذخیره‌سازی؛ HDD، SSD یا NVMe

بعد از CPU و RAM باید ساختار Storage مشخص شود.

قبل از انتخاب Drive سه موضوع را تعیین کنید:

• ظرفیت موردنیاز
• سرعت دسترسی به اطلاعات
• میزان افزونگی و تحمل خرابی

برای نگهداری حجم بالای اطلاعات، Backup یا آرشیو، HDD می‌تواند از نظر هزینه مناسب‌تر باشد.

در محیط‌هایی مانند مجازی‌سازی، دیتابیس یا سرویس‌هایی که دسترسی سریع به اطلاعات اهمیت دارد، SSD یا در مدل‌های سازگار NVMe قابل بررسی است.

هنگام انتخاب Drive فقط ظرفیت را در نظر نگیرید. این موارد نیز اهمیت دارند:

• سازگاری با شاسی
• فرم‌فاکتور مناسب
• Controller موردنیاز
• تعداد Drive
• RAID موردنظر
• امکان توسعه آینده

تعداد Drive را همراه با RAID مشخص کنید

تعداد دیسک فقط به حجم موردنیاز بستگی ندارد. RAID نیز روی تعداد Drive و ظرفیت قابل استفاده اثر می‌گذارد.

بنابراین بهتر است Storage و RAID به‌صورت یک مجموعه طراحی شوند.

5. انتخاب RAID Controller و RAID مناسب

بعد از مشخص‌شدن Storage باید Controller مناسب انتخاب شود.

RAID Controller وظیفه مدیریت Driveها و ایجاد آرایه‌های ذخیره‌سازی را بر عهده دارد.

هنگام انتخاب Controller باید مواردی مانند:

• تعداد Drive
• نوع Drive
• RAID موردنیاز
• ظرفیت Cache
• حجم I/O
• امکان توسعه Storage

بررسی شوند. بنابراین

Drive → Controller → RAID

انتخاب RAID

نوع RAID به نیاز سرویس وابسته است.

• RAID 1 برای دو Drive و افزونگی ساده رایج است.
•  RAID 5 تعادلی میان ظرفیت قابل استفاده، Performance و تحمل خرابی ایجاد می‌کند.
• 6 تحمل خرابی بیشتری فراهم می‌کند.
• 10 در محیط‌هایی که Performance و Redundancy هر دو اهمیت دارند قابل بررسی است.

هیچ RAIDی برای همه پروژه‌ها بهترین نیست.

RAID جای Backup را نمی‌گیرد.

این نکته مهم است؛ چون خرابی منطقی اطلاعات، حذف فایل یا Ransomware با RAID به‌تنهایی حل نمی‌شود.

6. انتخاب کارت شبکه سرور

کارت شبکه نیز باید براساس زیرساخت واقعی انتخاب شود.

فقط سرعت کارت شبکه مهم نیست. این موارد نیز باید بررسی شوند:

• تعداد پورت (Port)
• سرعت شبکه
• نوع رابط Interface
• سوئیچ موجود
• حجم ترافیک
• افزونگی و Redundancy
• مجازی‌سازی
• حجم ترافیک شبکه

برای مثال سروری که میزبان تعداد زیادی ماشین مجازی است می‌تواند نیاز شبکه متفاوتی نسبت به یک Domain Controller یا فایل‌سرور کوچک داشته باشد.

بنابراین کارت شبکه را براساس معماری شبکه و حجم واقعی ترافیک انتخاب کنید.

7. انتخاب منبع تغذیه  یا PSU

PSU یا Power Supply Unit همان منبع تغذیه سرور است.

وظیفه PSU تأمین توان موردنیاز قطعات است.

انتخاب پاور فقط براساس CPU انجام نمی‌شود. مصرف کل سیستم به عوامل مختلفی بستگی دارد:

• تعداد CPU
• مدل پردازنده
• تعداد RAM
• تعداد Drive
• کارت‌های PCIe
• RAID Controller
• کارت شبکه
• GPU در صورت استفاده

در بعضی سرورها امکان استفاده از دو پاور به‌صورت Redundant وجود دارد.

اگر یک PSU دچار مشکل شود، در صورت طراحی صحیح، منبع تغذیه دوم می‌تواند سرویس را فعال نگه دارد.

برای سرویس‌های حساس، Redundant Power می‌تواند یکی از بخش‌های مهم کانفیگ باشد.

8. بررسی هیت سینک، فن و خنک ساز

سیستم خنک‌کننده باید همراه با کانفیگ بررسی شود.

مدل CPU، تعداد پردازنده‌ها، Storage، کارت‌های توسعه و GPU می‌توانند نیاز Cooling را تغییر دهند.

در بعضی سرورها اضافه‌کردن CPU دوم یا سخت‌افزار خاص می‌تواند نیاز به Fan Kit یا Heatsink متفاوت داشته باشد.

قبل از روشن‌کردن سرور بررسی کنید:

• Heatsink مناسب CPU نصب شده باشد.
• Fanهای موردنیاز وجود داشته باشند.
• Airflow صحیح باشد.
• مسیر جریان هوا مسدود نباشد.

Cooling را نباید بعد از اتمام کانفیگ به‌عنوان موضوع فرعی در نظر گرفت.

9. نصب قطعات و کنترل سازگاری

بعد از انتخاب قطعات، مرحله نصب آغاز می‌شود.

مسیر کلی می‌تواند شامل:

CPU → Heatsink → RAM → Storage → RAID Controller → NIC → Power

باشد.

قبل از اولین Boot دوباره کنترل کنید:

• CPU با سرور سازگار است؟
• RAMها در اسلات مناسب نصب شده‌اند؟
• Driveها با شاسی هماهنگ‌اند؟
• RAID Controller مناسب است؟
• کارت شبکه شناسایی خواهد شد؟
• Fan و Heatsink کامل هستند؟
• PSU توان کافی دارد؟

برای نصب CPU، RAM، Backplane و کابل‌های داخلی بهتر است از Maintenance and Service Guide همان مدل سرور استفاده شود.

اگر می‌خواهید مراحل نصب فیزیکی و آماده‌سازی دستگاه را کامل‌تر دنبال کنید، راهنمای نصب و راه‌اندازی سرور HP مکمل این بخش است.

10. تنظیم Firmware و Boot

پس از نصب قطعات، سرور را روشن کنید و ابتدا مطمئن شوید سخت‌افزارها به‌درستی شناسایی شده‌اند.

 موارد زیر باید بررسی شوند:

• Firmware
• Boot Mode
• Boot Order
• Boot Device
• Storage
• تنظیمات سخت‌افزاری اولیه

برای آموزش دقیق‌تر این مرحله می‌توانید راهنمای بوت سرور HP را مطالعه کنید.

11. تنظیم iLO

iLO یکی از ابزارهای مهم مدیریت سرورهای HPE است.

در تنظیم اولیه معمولاً این موارد بررسی می‌شوند:

• IP مدیریتی
• اطلاعات ورود
• وضعیت سلامت سرور
• CPU و RAM
• Storage
• Power
• Fan
• Event Log

iLO به مدیر شبکه اجازه می‌دهد بدون حضور فیزیکی کنار سرور، وضعیت دستگاه را بررسی و در بسیاری از موارد آن را مدیریت کند.

12. نصب سیستم‌عامل یا Hypervisor

بعد از آماده‌شدن سخت‌افزار، Storage و Boot می‌توان سیستم‌عامل یا Hypervisor مناسب را نصب کرد.

انتخاب سیستم‌عامل به نوع سرویس و سازگاری همان سرور بستگی دارد.

برای مثال ممکن است سرور برای موارد زیر استفاده شوند:

• Windows Server
• Linux
• VMware ESXi
• Hyper-V
• یا سایر پلتفرم‌ها

نسخه سیستم‌عامل و Driverهای موردنیاز باید با نسل و سخت‌افزار سرور سازگار باشند.

13. تست نهایی سرور

آخرین مرحله پیکربندی، تست کامل دستگاه است. قبل از انتقال سرور به محیط عملیاتی این موارد را بررسی کنید:

CPU

پردازنده‌ها به‌درستی شناسایی شوند.

RAM

ظرفیت کامل حافظه دیده شود و خطای Memory وجود نداشته باشد.

Storage

Driveها وضعیت سالم داشته باشند.

RAID

Array و Logical Drive بدون خطا باشند.

Network

کارت‌ها و پورت‌های موردنیاز فعال باشند.

Power

PSUها بدون خطا کار کنند.

Cooling

Fan Error یا هشدار دما وجود نداشته باشد.

iLO

Overall Health و Event Log بررسی شوند.

Boot

سرور از Device صحیح بالا بیاید.

پیکربندی زمانی تمام می‌شود که کل سیستم به‌عنوان یک مجموعه سالم و پایدار کار کند، نه صرفاً وقتی آخرین قطعه نصب شده است.

پیکربندی DL380 در نسل‌های مختلف

اصول کلی کانفیگ مشابه است، اما نوع پردازنده، حافظه، Storage و ابزارهای مدیریتی در هر نسل متفاوت هستند.

اگر قصد پیکربندی یک مدل مشخص را دارید، بهتر است راهنمای همان نسل را دنبال کنید.

برای DL380 Gen8 می‌توانید راهنمای کانفیگ سرور HP DL380 G8 را ببینید.

برای نسل بعد، راهنمای کانفیگ سرور HP DL380 G9 جزئیات مخصوص Gen9 را بررسی می‌کند.

و اگر از نسل دهم استفاده می‌کنید، مراحل اختصاصی در مقاله کانفیگ سرور HP DL380 G10 توضیح داده شده است.

Hot-Plug در سرور چیست؟

Hot-Plug به قطعه‌ای گفته می‌شود که سخت‌افزار برای نصب یا تعویض آن در حالت روشن طراحی شده است؛ البته باید شرایط و دستورالعمل همان سرور رعایت شود.

این قابلیت در برخی Driveها و Power Supplyها بسیار کاربردی است، چون می‌تواند زمان Downtime را کاهش دهد.

اما Hot-Plug بودن به این معنی نیست که هر قطعه را بدون بررسی وضعیت سرور می‌توان جدا کرد.

به‌خصوص قبل از خارج‌کردن Drive باید وضعیت RAID و سلامت Array بررسی شود.

Redundant در سرور چیست؟

Redundancy افزونگی یعنی برای یک بخش حساس، قطعه یا مسیر جایگزین وجود داشته باشد.

برای مثال در Redundant Power Supply دو منبع تغذیه استفاده می‌شود تا خرابی یکی الزاماً باعث خاموش‌شدن سرور نشود.

Redundancy می‌تواند در بخش‌های دیگری مانند:

• Power
• Network
• Fan
• Storage

نیز در طراحی زیرساخت استفاده شود. هدف اصلی آن افزایش در دسترس بودن سرویس است.

اشتباهات رایج در پیکربندی سرور HP

بعضی اشتباهات می‌توانند هزینه کانفیگ را بالا ببرند یا حتی باعث ناسازگاری قطعات شوند.

از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به این موارد اشاره کرد:

• انتخاب CPU فقط براساس تعداد Core
• خرید RAM بدون بررسی پارت‌نامبر و ترتیب صحیح نصب رم‌ها در اسلات‌های سرور (Memory Population)
• انتخاب Drive بدون توجه به شاسی و کنترلر(Controller)
• ساخت RAID بدون برنامه بک آپ
• انتخاب PSU فقط براساس CPU
• نادیده‌گرفتن کولینگ
• خرید قطعه فقط به دلیل HPE بودن آن
• نصب سیستم‌عامل بدون بررسی سازگاری
• نادیده‌گرفتن توسعه آینده

بخش زیادی از این خطاها با بررسی دقیق مدل سرور و مشخصات فنی قبل از خرید قابل جلوگیری است.

خدمات پیکربندی سرور HP شبکه ارغوان

در بعضی پروژه‌ها انتخاب قطعات ساده است، اما در محیط‌های مجازی‌سازی، دیتابیس یا سرویس‌های حساس، CPU، RAM، Storage، RAID و Network باید در کنار یکدیگر طراحی شوند.

برای بررسی کانفیگ می‌توان اطلاعاتی مانند:

• نوع نرم‌افزار
• تعداد کاربران
• تعداد VM
• ظرفیت Storage
• RAM موردنیاز
• حجم پردازش
• توسعه آینده
• بودجه

را در اختیار کارشناسان شبکه ارغوان قرار داد تا قطعات سازگار و ترکیب مناسب بررسی شوند.

برای پیکربندی سرور HP مطمئن نیستید؟

نوع نرم‌افزار، تعداد کاربران و نیاز زیرساخت خود را اعلام کنید تا انتخاب CPU، RAM، Storage، RAID و سایر قطعات قبل از سفارش بررسی شود.

 درخواست مشاوره پیکربندی سرور

انتخاب مدل و نسل مناسب سرور HP

اگر هنوز مدل و نسل مناسب خود را انتخاب نکرده‌اید، بهتر است ابتدا گزینه‌های موجود را بررسی کنید.

برای مقایسه نسل‌ها، مدل‌ها و کانفیگ‌های قابل ارائه می‌توانید صفحه خرید سرور HP شبکه ارغوان را مشاهده کنید.

سوالات متداول

پیکربندی سرور HP را از کجا شروع کنیم؟

ابتدا نوع کاربری، نرم‌افزارها، تعداد کاربران، پردازش، RAM و Storage موردنیاز را مشخص کنید و سپس شاسی و قطعات سازگار را انتخاب کنید.

آیا کانفیگ همه سرورهای HP یکسان است؟

خیر. اصول کلی مشابه است، اما CPU، RAM، Storage، Controller و ابزارهای مدیریتی در مدل‌ها و نسل‌های مختلف متفاوت هستند.

آیا RAM را می‌توان در هر اسلاتی نصب کرد؟

خیر. ترتیب نصب RAM به معماری حافظه، مدل CPU و طراحی همان سرور بستگی دارد و باید Memory Population Guide همان مدل بررسی شود.

RAID همان Backup است؟

خیر. RAID برای افزایش Availability و تحمل خرابی استفاده می‌شود و جای Backup مستقل را نمی‌گیرد.

Hot-Plug یعنی هر قطعه را می‌توان در حالت روشن تعویض کرد؟

خیر. فقط قطعاتی که سرور و سخت‌افزار برای Hot-Plug بودن آن‌ها طراحی شده‌اند و با رعایت دستورالعمل قابل تعویض هستند.

در پایان

پیکربندی سرور HP با مشخص‌کردن نیاز واقعی سرور شروع می‌شود. سپس شاسی، CPU، RAM، Storage، RAID Controller، کارت شبکه، Power Supply و Cooling براساس نوع سرویس و سازگاری انتخاب می‌شوند.

بعد از نصب قطعات نیز Firmware، Boot، iLO و سیستم‌عامل تنظیم می‌شوند و در پایان سلامت کامل سرور تست می‌شود.

مهم‌ترین اصل در کانفیگ این است که قطعات به‌صورت یک مجموعه انتخاب شوند. پردازنده قدرتمند، RAM زیاد یا Storage سریع زمانی ارزش دارد که با سایر اجزا و نیاز واقعی سرویس هماهنگ باشد.

بنابراین بهترین کانفیگ الزاماً گران‌ترین کانفیگ نیست؛ بلکه پیکربندی‌ای است که نیاز فعلی را پاسخ دهد، قطعات سازگار داشته باشد و امکان توسعه منطقی در آینده را نیز حفظ کند.

نوشته پیکربندی سرور HP؛ راهنمای انتخاب قطعات و مراحل کانفیگ اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.

در سرورهای HPE ProLiant، برای مدیریت بوت می‌توان از منوی بوت موقت (One-Time Boot Menu) یا ترتیب بوت (Boot Order) استفاده کرد. تفاوت این دو مهم است: منوی بوت موقت فقط برای همان بار روشن‌شدن دستگاه کاربرد دارد، اما تغییر ترتیب بوت روی دفعات بعدی راه‌اندازی سرور نیز اثر می‌گذارد. HPE همین تفاوت را در راهنمای رسمی Gen9، Gen10 و Gen11 ذکر کرده است.

اگر هنوز کانفیگ سخت‌افزاری سرور کامل نشده است، قبل از تغییر تنظیمات Boot ابتدا راهنمای پیکربندی سرور HP را بررسی کنید.

بوت سرور HP چگونه انجام می‌شود؟

وقتی سرور را روشن می‌کنید، ابتدا مرحله بررسی اولیه سخت‌افزار یا POST اجرا می‌شود. در این مرحله سرور قطعات اصلی را شناسایی کرده و گزینه‌های مدیریتی موردنیاز را روی صفحه نمایش می‌دهد.

برای نمونه، در HPE ProLiant DL380 Gen10 هنگام POST این چهار گزینه نمایش داده می‌شوند:

• F9: ورود به تنظیمات سیستم
• F10: ورود به Intelligent Provisioning
• F11: انتخاب موقت دستگاه بوت
• F12: بوت از شبکه

این عملکرد در راهنمای رسمی DL380 Gen10 توسط HPE مستند شده است.

ظاهر صفحه و بعضی منوها ممکن است در نسل‌های مختلف متفاوت باشند، اما در Gen9، Gen10 و Gen11 ساختار کلی مدیریت بوت بر پایه UEFI System Utilities و منوی بوت موقت قرار دارد.

کلیدهای مهم هنگام بوت سرور HP

F9؛ ورود به تنظیمات سیستم

با فشردن F9 هنگام POST وارد System Utilities یا تنظیمات سیستم می‌شوید.

این محیط برای تنظیم مواردی مانند:

• ترتیب بوت
• Boot Mode
• تنظیمات شبکه مربوط به Boot
• Secure Boot
• تنظیمات BIOS/Platform Configuration

استفاده می‌شود.

در Gen9 و Gen10، منوی BIOS/Platform Configuration (RBSU) همچنان داخل System Utilities وجود دارد. یعنی RBSU حذف نشده، بلکه در رابط UEFI جدید به‌صورت بخشی از System Utilities در دسترس است.

F10؛ ورود به Intelligent Provisioning

کلید F10 برای ورود به Intelligent Provisioning استفاده می‌شود.

Intelligent Provisioning بیشتر برای کارهایی مانند نصب سیستم‌عامل، مدیریت Storage، Diagnostic و بعضی عملیات نگهداری کاربرد دارد و نباید آن را با Boot Menu یکی دانست.

اگر هدف شما فقط این است که برای یک بار از USB یا دستگاه دیگری Boot کنید، معمولاً F11 مسیر مستقیم‌تری است.

HPE در DL380 Gen10 نیز F10 را برای Deploy سیستم‌عامل یا Configure کردن Storage معرفی کرده است.

F11؛ ورود به منوی بوت موقت

F11 مهم‌ترین کلید برای کاربری است که می‌خواهد فقط یک‌بار دستگاه بوت را تغییر دهد.

پس از فشردن F11، منوی بوت موقت نمایش داده می‌شود و می‌توانید بدون تغییر ترتیب دائمی بوت، دستگاه موردنظر را انتخاب کنید.

برای مثال می‌توانید سرور را برای همان بار از:

• USB
• Windows Boot Manager
• Storage داخلی
• Virtual Media
• Network Controller

بوت کنید.

انتخاب انجام‌شده در منوی بوت موقت، Boot Order اصلی سرور را تغییر نمی‌دهد.

F12؛ بوت سرور از شبکه

در بسیاری از سرورهای HPE ProLiant، F12 برای بوت شبکه (Network Boot) استفاده می‌شود.

این قابلیت زمانی کاربرد دارد که سیستم‌عامل یا محیط Deployment از طریق شبکه و فناوری‌هایی مانند PXE اجرا شود.

HPE برای Gen11 نیز دو روش برای PXE Boot معرفی می‌کند: فشردن F12 هنگام POST یا ورود با F11 به منوی بوت موقت و انتخاب PXE/iPXE.

تفاوت منوی بوت موقت و ترتیب بوت چیست؟

این دو را نباید با هم اشتباه گرفت.

منوی بوت موقت

اگر می‌خواهید فقط یک بار از USB، ISO یا شبکه Boot کنید، از منوی بوت موقت استفاده کنید.

Restart Server
↓
POST
↓
F11
↓
One-Time Boot Menu
↓
انتخاب دستگاه بوت

بعد از Restart بعدی، سرور دوباره طبق ترتیب بوت اصلی خود بالا می‌آید.

ترتیب بوت

ترتیب بوت (Boot Order) مشخص می‌کند سرور در هر بار روشن‌شدن ابتدا کدام دستگاه‌ها را برای پیدا کردن سیستم‌عامل بررسی کند. مثلاً:

Windows Boot Manager
↓
Logical Drive
↓
USB
↓
Network Boot

اگر ترتیب بوت را تغییر دهید، این تنظیم تا زمانی که دوباره عوض شود باقی می‌ماند.

بنابراین برای نصب یک‌باره Windows Server از USB، معمولاً نیازی نیست Boot Order دائمی را تغییر دهید؛ F11 و منوی بوت موقت انتخاب مناسب‌تری است.

آموزش ورود به Boot Menu سرور HP

برای ورود به منوی بوت سرور HP این مراحل را انجام دهید:

1. سرور را روشن یا Restart کنید.
2. هنگام نمایش صفحه POST منتظر گزینه‌های پایین صفحه بمانید.
3. کلید F11 را فشار دهید.
4. منوی بوت موقت باز می‌شود.
5. دستگاهی را که می‌خواهید سرور از آن Boot شود انتخاب کنید.
6. Enter را بزنید.

در Gen10 و Gen11، HPE صراحتاً F11 را برای ورود مستقیم به One-Time Boot Menu مستند کرده است.

اگر F11 روی صفحه نمایش داده نمی‌شود، ممکن است F11 Prompt در تنظیمات غیرفعال شده باشد.

اگر F11 نمایش داده نشد چه کنیم؟

در Gen10 می‌توانید فعال‌بودن F11 را از مسیر زیر بررسی کنید:

System Utilities → System Configuration → BIOS/Platform Configuration (RBSU) → Server Security → Advanced Security Options → One-Time Boot Menu (F11 Prompt)

و آن را روی Enabled قرار دهید.

در Gen11 نیز مسیر مشابهی وجود دارد:

System Configuration → BIOS/Platform Configuration (RBSU) → Server Security → One-Time Boot Menu (F11 Prompt)

آموزش بوت سرور HP از USB

یکی از رایج‌ترین کاربردهای Boot Menu، بوت سرور HP از USB برای نصب Windows Server، Linux، VMware ESXi یا اجرای ابزارهای مدیریتی است.

ابتدا مطمئن شوید فلش USB قابل بوت آماده و قبل از Restart به سرور متصل شده است.

سپس:

1. سرور را Restart کنید.
2. هنگام POST کلید F11 را فشار دهید.
3. وارد منوی بوت موقت شوید.
4. گزینه مربوط به USB را انتخاب کنید.
5. Enter را بزنید.
6. سرور از USB بوت می‌شود.

در UEFI سرورهای HPE گزینه‌ای با عنوان Generic USB Boot وجود دارد که برای دستگاه‌های USB قابل بوت استفاده می‌شود. این گزینه در Gen9، Gen10 و Gen11 توسط HPE مستند شده است.

اگر USB در Boot Menu دیده نشد

ابتدا فلش را به سرور متصل کنید و مطمئن شوید واقعاً قابل بوت است. سپس سرور را Restart کنید و دوباره با F11 وارد منوی بوت شوید.

اگر USB یا Virtual Media را بعد از ورود به Boot Menu متصل کرده‌اید، از منو خارج شوید و دوباره وارد شوید تا فهرست دستگاه‌ها به‌روزرسانی شود. این رفتار در مستندات رسمی Gen9، Gen10 و Gen11 نیز ذکر شده است.

اگر USB همچنان Boot نمی‌شود، سازگاری UEFI/Legacy و نحوه ساخت USB قابل بوت را نیز بررسی کنید.

آموزش تغییر Boot Order سرور HP

اگر می‌خواهید ترتیب بوت برای دفعات بعد نیز تغییر کند، باید Boot Order را تنظیم کنید.

در Gen10 مسیر کلی به این صورت است:

F9 → System Utilities → System Configuration → BIOS/Platform Configuration (RBSU) → Boot Options → UEFI Boot Order

در این صفحه می‌توانید دستگاه موردنظر را به جایگاه بالاتر یا پایین‌تر منتقل کنید و تغییرات را ذخیره کنید. HPE برای این کار استفاده از کلیدهای + و - یا در بعضی رابط‌ها Drag & Drop را مستند کرده است.

در Gen11 مسیر کمی دقیق‌تر است:

System Utilities → System Configuration → BIOS/Platform Configuration (RBSU) → Boot Options → UEFI Boot Settings → UEFI Boot Order

چه زمانی Boot Order را تغییر دهیم؟

تغییر دائمی ترتیب بوت بیشتر زمانی مناسب است که:

• سرور باید همیشه از یک Boot Device خاص بالا بیاید.
• چند OS Boot Manager روی دستگاه وجود دارد.
• Boot از شبکه باید در اولویت مشخصی قرار گیرد.
• Storage یا Boot Device جدیدی جایگزین دستگاه قبلی شده است.

برای نصب یک‌باره سیستم‌عامل از USB، معمولاً تغییر دائمی Boot Order لازم نیست.

UEFI و Legacy BIOS در بوت سرور HP

در بعضی نسل‌های HPE ProLiant امکان انتخاب بین UEFI Mode و Legacy BIOS Mode وجود دارد.

برای مثال Gen9 هر دو حالت UEFI و Legacy BIOS را پشتیبانی می‌کند. Gen10 نیز روی بسیاری از پلتفرم‌ها UEFI را به‌عنوان حالت پیش‌فرض دارد و بعضی مدل‌ها از Legacy BIOS نیز پشتیبانی می‌کنند.

اما در ProLiant Gen11، HPE فقط UEFI Boot Mode را پشتیبانی می‌کند. این موضوع در QuickSpecs رسمی DL380 Gen11 نیز ذکر شده است.

پس اگر Gen11 دارید، آموزش‌هایی که می‌گویند برای حل مشکل Boot سرور را روی Legacy BIOS قرار دهید، برای این نسل مناسب نیستند.

آیا Boot Mode را تغییر دهیم؟

فقط زمانی Boot Mode را تغییر دهید که مطمئن باشید سیستم‌عامل و رسانه نصب با حالت جدید سازگار هستند.

تغییر Boot Mode بعد از نصب سیستم‌عامل می‌تواند باعث شود سرور دیگر از همان سیستم‌عامل Boot نشود. HPE نیز روی هماهنگی Boot Mode با OS Installation تأکید کرده است.

بوت شبکه سرور HP و PXE Boot

بوت شبکه زمانی استفاده می‌شود که سرور به‌جای Storage محلی یا USB، فایل‌های لازم برای راه‌اندازی را از شبکه دریافت کند.

یکی از روش‌های متداول این کار PXE Boot است.

در سرورهای پشتیبانی‌شده می‌توانید:

F12 → Network Boot

را هنگام POST انتخاب کنید.

یا:

F11 → One-Time Boot Menu → PXE/iPXE

را اجرا کنید.

HPE هر دو روش را برای Gen11 مستند کرده است.

تنظیم کامل PXE Server، DHCP و Boot Loader موضوع مستقلی است و بهتر است در این مقاله وارد جزئیات پیاده‌سازی PXE نشویم.

تفاوت بوت سرور HP در Gen9، Gen10 و Gen11

HPE برای Gen9، Gen10 و Gen11 راهنماهای مستقل UEFI منتشر کرده و تفاوت Boot Modeها را نیز مشخص کرده است.

سرور HP بوت نشد چه چیزهایی را بررسی کنیم؟

اگر سرور روشن می‌شود اما سیستم‌عامل بالا نمی‌آید، ابتدا موارد ساده را بررسی کنید:

• آیا Boot Device اصلی در Boot Order وجود دارد؟
• آیا Windows Boot Manager یا Logical Drive نمایش داده می‌شود؟
• آیا USB یا ISO نصب هنوز متصل است و سرور از آن بوت می‌شود؟
• آیا Boot Mode با سیستم‌عامل نصب‌شده سازگار است؟
• آیا Logical Drive و Storage Controller سالم هستند؟
• آیا روی صفحه POST پیام خطا دیده می‌شود؟
• آیا در iLO یا System Health هشدار سخت‌افزاری وجود دارد؟

اگر مشکل مربوط به خطای سخت‌افزاری یا بالا نیامدن خود سرور است، وارد عیب‌یابی کامل در این مقاله نمی‌شویم.

بوت سرور HP و نصب سیستم‌عامل چه ارتباطی دارند؟

Boot فقط مشخص می‌کند سرور از کدام دستگاه شروع به کار کند.

اگر USB نصب Windows Server را انتخاب کنید، Boot Menu فقط شما را به Installer سیستم‌عامل می‌رساند. تنظیم RAID، ساخت Logical Drive، نصب Windows/Linux و راه‌اندازی iLO موضوعات دیگری هستند.

برای مراحل کامل بعد از Boot، از همین بخش به مقاله نصب و راه‌اندازی سرور HP لینک بدهید.

لینک داخلی: انکر «نصب و راه‌اندازی سرور HP» → /blog/install-hp-server/

این لینک برای جلوگیری از قاطی‌شدن دو مقاله بسیار مهم است.

اشتباهات رایج در تنظیم بوت سرور HP

یکی از اشتباهات رایج، تغییر Boot Order دائمی زمانی است که کاربر فقط می‌خواهد یک بار از USB بوت کند. در این شرایط استفاده از F11 ساده‌تر است.

اشتباهات دیگر عبارت‌اند از:

• تغییر بی‌دلیل UEFI به Legacy BIOS
• قرار دادن USB در ابتدای Boot Order و فراموش‌کردن آن بعد از نصب
• تغییر Boot Mode بعد از نصب سیستم‌عامل
• استفاده از USB غیرقابل بوت
• بی‌توجهی به تفاوت نسل سرور
• فرض اینکه منوی Gen8، Gen9، Gen10 و Gen11 دقیقاً یکسان است

سوالات متداول درباره بوت سرور HP

برای ورود به Boot Menu سرور HP چه کلیدی بزنیم؟

در بسیاری از سرورهای HPE ProLiant Gen9، Gen10 و Gen11 با فشردن F11 هنگام POST وارد منوی بوت موقت می‌شوید. این منو به شما اجازه می‌دهد فقط برای همان بار Boot Device را انتخاب کنید.

تفاوت F9 و F11 چیست؟

F9 شما را وارد تنظیمات سیستم می‌کند و برای تغییر تنظیمات دائمی مثل Boot Order کاربرد دارد.

F11 منوی بوت موقت را باز می‌کند و انتخاب انجام‌شده فقط برای همان بار Boot استفاده می‌شود.

چطور سرور HP را از فلش USB بوت کنیم؟

فلش USB قابل بوت را متصل کنید، سرور را Restart کنید، هنگام POST کلید F11 را بزنید و USB را از منوی بوت موقت انتخاب کنید.

چرا USB در Boot Menu دیده نمی‌شود؟

ممکن است USB قابل بوت نباشد، بعد از بازشدن Boot Menu متصل شده باشد یا Boot Mode با رسانه نصب سازگار نباشد. ابتدا USB را وصل کنید، Restart انجام دهید و دوباره F11 را بزنید.

برای نصب Windows Server باید Boot Order را تغییر دهیم؟

نه لزوماً. اگر فقط یک بار می‌خواهید از USB نصب Boot کنید، استفاده از F11 و منوی بوت موقت کافی است و Boot Order دائمی تغییر نمی‌کند.

F12 در سرور HP چه کاری انجام می‌دهد؟

در سرورهای پشتیبانی‌شده، F12 برای بوت شبکه استفاده می‌شود و برای سناریوهایی مانند PXE Deployment کاربرد دارد.

آیا Gen11 از Legacy BIOS پشتیبانی می‌کند؟

خیر. در QuickSpecs رسمی HPE ProLiant DL380 Gen11، UEFI Boot Mode only ذکر شده است.

بعد از نصب سیستم‌عامل Boot Order را چه کنیم؟

مطمئن شوید Boot Manager یا Logical Drive مربوط به سیستم‌عامل در جایگاه مناسب قرار دارد و USB یا رسانه نصب دیگر در اولویت بالاتر باقی نمانده باشد.

خدمات بررسی و تنظیم بوت سرور HP

اگر سرور هنگام Boot روی دستگاه اشتباهی می‌رود، USB یا Logical Drive را نمی‌شناسد یا پس از تغییر تنظیمات بالا نمی‌آید، بهتر است قبل از تغییرات بیشتر Boot Mode، Storage و Boot Order بررسی شوند.

شبکه ارغوان خدمات بررسی، نصب، راه‌اندازی و تنظیم سرورهای HPE ProLiant را متناسب با نسل و ساختار شبکه ارائه می‌دهد.

اگر هنوز مدل مناسب زیرساخت خود را تهیه نکرده‌اید، می‌توانید مدل‌ها و نسل‌های مختلف خرید سرور HP را بررسی کرده و متناسب با نوع کاربری و نیاز شبکه انتخاب کنید.

در پایان

برای بیشتر کارهای روزمره مربوط به بوت سرور HP، شناخت F9، F11 و F12 کافی است. اگر فقط می‌خواهید یک‌بار از USB یا دستگاه دیگری بوت کنید، از F11 و منوی بوت موقت استفاده کنید. اگر قصد دارید اولویت دستگاه‌ها برای دفعات بعد تغییر کند، Boot Order را از System Utilities تنظیم کنید.

در نسل‌های مختلف HPE ممکن است ظاهر منوها متفاوت باشد، بنابراین قبل از تغییر Boot Mode یا تنظیمات دائمی، نسل سرور را بررسی کنید. این موضوع به‌خصوص در Gen11 اهمیت دارد، چون این نسل برخلاف بعضی نسل‌های قبلی فقط از UEFI Boot Mode پشتیبانی می‌کند.

این نسخه از نظر معماری هم تمیز است: بوت سرور HP کلاسترِ پیلار «پیکربندی سرور HP» می‌ماند، مقاله نصب و راه‌اندازی فقط ادامه کار بعد از Boot را می‌گیرد، و صفحه خرید سرور HP هم Intent تجاری خودش را حفظ می‌کند.

نوشته آموزش بوت سرور HP؛ تنظیم Boot Order و بوت از USB اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.

البته عبارت اتوماسیون سرور HP می‌تواند دو معنی داشته باشد. گاهی منظور، خودکارسازی مدیریت سرورهای HPE با ابزارهایی مانند iLO و HPE OneView است و گاهی به HP Server Automation یا HPSA اشاره دارد که برای مدیریت تعداد زیادی سرور فیزیکی و مجازی استفاده می‌شود.

در این مقاله منظور ما مدیریت و پیکربندی خودکار سرورها است؛ نه نرم‌افزارهای اتوماسیون اداری که روی سرور نصب می‌شوند.

اتوماسیون در سرورهای HPE زمانی بهتر قابل درک است که با ساختار مدیریتی این سرورها آشنا باشیم. در راهنمای سرور HP چیست؟ درباره خانواده‌های HPE ProLiant و ابزارهای مدیریتی آن‌ها توضیح داده‌ایم.

مفهوم اتوماسیون سرور اچ پی

اتوماسیون سرور یعنی انجام خودکار بخشی از وظایف مدیر سیستم با کمک نرم‌افزار، Script، API یا ابزارهای مدیریتی.

برای مثال، اگر قرار باشد یک تنظیم مشخص روی ۳۰ سرور اعمال شود، انجام آن روی هر سرور به‌صورت جداگانه هم زمان‌بر است و هم احتمال خطا دارد. با اتوماسیون می‌توان همان عملیات را یک‌بار تعریف کرد و روی گروهی از سرورها اجرا کرد.

اتوماسیون می‌تواند برای کارهایی مانند این موارد استفاده شود:

• نصب و به‌روزرسانی سیستم‌عامل
• مدیریت Patch
• اجرای Script
• اعمال تنظیمات استاندارد
• نصب نرم‌افزار
• جمع‌آوری اطلاعات سخت‌افزاری
• بررسی وضعیت و پیکربندی سرورها

هدف اتوماسیون حذف مدیر سیستم نیست؛ بلکه کاهش کارهای تکراری و ایجاد یک روش منظم برای مدیریت زیرساخت است.

تفاوت اتوماسیون سرور HP با اتوماسیون اداری

این دو اصطلاح ممکن است در نتایج جست‌وجو کنار هم دیده شوند، اما مفهوم یکسانی ندارند.

در اتوماسیون سرور، خودِ مدیریت سرور خودکار می‌شود؛ مثلاً نصب Patch روی چند سیستم یا اعمال یک Configuration مشخص.

اما در اتوماسیون اداری، سرور فقط میزبان نرم‌افزارهایی مانند ERP، سیستم مالی یا نرم‌افزار مکاتبات سازمانی است.

بنابراین اگر به دنبال انتخاب سخت‌افزار برای نرم‌افزار اتوماسیون اداری هستید، موضوع متفاوتی دارید. این مقاله درباره خودکارسازی مدیریت سرور است.

نرم‌افزار HP Server Automation یا HPSA چیست؟

عبارت HPSA مخفف HP Server Automation است. این پلتفرم برای مدیریت متمرکز تعداد زیادی سرور فیزیکی و مجازی طراحی شده است.

با Server Automation می‌توان فعالیت‌هایی مانند نصب Patch، توزیع نرم‌افزار، مدیریت سیستم‌عامل، اجرای Policy و کنترل تنظیمات سرورها را از یک نقطه مدیریت کرد.

پس HPSA را نباید فقط یک ابزار مخصوص کنترل سخت‌افزار HPE دانست. کاربرد اصلی آن مدیریت چرخه عمر سرورها در سطح سیستم‌عامل و نرم‌افزار است. مقاله فعلی شما هم HPSA را در همین نقش مدیریتی معرفی کرده است.

اتوماسیون سرور اچ پی چگونه کار می‌کند؟

در ساده‌ترین حالت، مدیر سیستم مشخص می‌کند:

چه عملیاتی انجام شود، روی کدام سرورها اجرا شود و چه زمانی انجام شود.

برای مثال، می‌توان مشخص کرد یک Patch امنیتی روی گروهی از سرورها در ساعت مشخص نصب شود. همین روش برای اجرای Script، نصب نرم‌افزار یا اعمال تنظیمات نیز قابل استفاده است.

در نتیجه مدیر شبکه مجبور نیست هر سرور را جداگانه مدیریت کند و احتمال ایجاد تنظیمات متفاوت روی سیستم‌ها نیز کمتر می‌شود.

دو روش رایج در اتوماسیون سرور

روش عامل‌محور

در روش Agent-based نرم‌افزار کوچکی روی سیستم‌عامل سرور نصب می‌شود و با سامانه مدیریتی مرکزی ارتباط دارد.

این Agent می‌تواند دستورهایی مانند نصب Patch، اجرای Script یا تغییر تنظیمات را دریافت کند.

این روش کنترل بیشتری روی سیستم‌عامل ایجاد می‌کند، اما خود Agentها نیز باید نصب و به‌روزرسانی شوند.

روش بدون عامل

در روش Agentless نیازی به نصب Agent روی هر سیستم نیست. ارتباط می‌تواند از طریق API، SSH، PowerShell یا رابط‌های مدیریتی انجام شود.

در سرورهای HPE، استفاده از iLO RESTful API و Redfish نمونه خوبی از این نوع مدیریت است.

به‌طور خلاصه:

ابزارهای اتوماسیون سرورهای اچ پی

برای اتوماسیون سرورهای HPE فقط یک ابزار وجود ندارد. هر ابزار در سطح متفاوتی از مدیریت استفاده می‌شود.

این تفکیک از بخش‌های فعلی مقاله شما هم قابل استخراج است؛ چون iLO، OneView و Server Automation هرکدام جداگانه نقش متفاوتی در مدیریت زیرساخت دارند.

نقش HPE iLO در اتوماسیون سرور

فناوری HPE iLO امکان مدیریت سرور را حتی بدون ورود مستقیم به سیستم‌عامل فراهم می‌کند.

مدیر شبکه می‌تواند وضعیت سخت‌افزار، سلامت قطعات و برخی تنظیمات مدیریتی را بررسی کند. وقتی از RESTful API استفاده شود، بخشی از این عملیات را می‌توان با Script یا نرم‌افزارهای دیگر نیز اجرا کرد.

برای تعداد کم سرور، همین قابلیت‌ها ممکن است بخش زیادی از نیاز مدیریت خودکار را پوشش دهند.

نقش ابزار HPE OneView در مدیریت خودکار

در زیرساخت‌هایی که تعداد سرورها افزایش پیدا می‌کند، ابزار HPE OneView برای مدیریت متمرکز سرورها و منابع HPE کاربرد بیشتری پیدا می‌کند.

با استفاده از OneView می‌توان از Profile و Template برای تعریف تنظیمات استاندارد استفاده کرد و همان تنظیمات را روی چند سیستم اعمال کرد. این کار باعث می‌شود مدیریت سرورها منظم‌تر شود و نیاز به انجام تنظیمات تکراری روی هر دستگاه کاهش پیدا کند.

به زبان ساده، فناوری HPE iLO بیشتر برای مدیریت مستقیم یک سرور استفاده می‌شود؛ در حالی که HPE OneView برای مدیریت متمرکز مجموعه‌ای از سرورها و منابع زیرساختی کاربرد دارد.

اتوماسیون سرور چه کارهایی را خودکار می‌کند؟

مهم‌ترین کاربردهای اتوماسیون سرور HP عبارت‌اند از:

• نصب Patch روی چند سرور
• اجرای Script
• نصب یا به‌روزرسانی نرم‌افزار
• اعمال تنظیمات یکسان
• بررسی اختلاف پیکربندی سرورها
• زمان‌بندی عملیات نگهداری
• جمع‌آوری اطلاعات سخت‌افزاری
• بررسی وضعیت سرورها

در یک مجموعه کوچک شاید انجام دستی این کارها چندان دشوار نباشد؛ اما در زیرساختی با ده‌ها سرور، اتوماسیون می‌تواند تفاوت زیادی در زمان مدیریت ایجاد کند.

مزایای اتوماسیون سرورهای HP

مهم‌ترین مزیت اتوماسیون، کاهش کارهای تکراری است.

وقتی فرآیند یک بار تعریف شود و روی چند سرور اجرا شود، احتمال فراموش‌شدن یک سیستم یا اعمال متفاوت تنظیمات نیز کمتر می‌شود.

مزایای اصلی شامل این موارد است:

• کاهش خطای انسانی
• اجرای سریع‌تر فعالیت‌های تکراری
• استاندارد شدن Configuration
• مدیریت بهتر Patchها
• کنترل ساده‌تر زیرساخت‌های بزرگ

تفاوت اتوماسیون سرور با مانیتورینگ چیست؟

مانیتورینگ وضعیت سرور را مشاهده و گزارش می‌کند، اما اتوماسیون یک عملیات انجام می‌دهد.

برای مثال، سامانه مانیتورینگ ممکن است افزایش مصرف CPU را گزارش کند. سیستم اتوماسیون می‌تواند در صورت تعریف Workflow مناسب، اقدام مشخصی را در پاسخ به آن رویداد اجرا کند.

پس مانیتورینگ و اتوماسیون جایگزین یکدیگر نیستند؛ در بسیاری از زیرساخت‌ها مکمل هم هستند.

آیا سازمان شما به اتوماسیون سرور نیاز دارد؟

اگر فقط یک یا دو سرور دارید، احتمالاً لازم نیست از یک پلتفرم پیچیده Server Automation استفاده کنید. قابلیت‌های iLO و چند Script مدیریتی ممکن است نیاز شما را پوشش دهند.

اما اگر:

• تعداد سرورها زیاد شده است؛
• مرتب Patch و Configuration جدید اعمال می‌کنید؛
• چند سرور با تنظیمات مشابه دارید؛
• کنترل تغییرات دشوار شده است؛
• یا مدیریت دستی زمان زیادی می‌گیرد؛

استفاده از اتوماسیون ارزش بیشتری پیدا می‌کند.

سوالات متداول

اتوماسیون سرور HP چیست؟

اتوماسیون سرور HP به استفاده از ابزارها، Scriptها و APIها برای خودکارسازی کارهایی مانند Patch Management، پیکربندی، نصب نرم‌افزار و مدیریت سرورها گفته می‌شود.

نرم‌افزار HPSA چیست؟

HPSA مخفف HP Server Automation است و برای مدیریت متمرکز چرخه عمر تعداد زیادی سرور استفاده می‌شود.

آیا HP Server Automation فقط برای سرورهای HPE است؟

خیر. این پلتفرم برای مدیریت سیستم‌ها و سرورهای مختلف در محیط‌های سازمانی طراحی شده است.

تفاوت HPE iLO و HPE OneView چیست؟

آیا اتوماسیون سرور همان مانیتورینگ است؟

خیر. مانیتورینگ وضعیت سیستم را گزارش می‌کند، در حالی که اتوماسیون یک عملیات مشخص را اجرا می‌کند.

در پایان

اتوماسیون سرور اچ پی زمانی بیشترین ارزش را دارد که تعداد سرورها افزایش پیدا کند و انجام دستی کارهای تکراری زمان زیادی از تیم فناوری اطلاعات بگیرد.

برای مدیریت یک یا چند سرور می‌توان از قابلیت‌های HPE iLO و APIها استفاده کرد. در زیرساخت‌های بزرگ‌تر، HPE OneView و Server Automation امکان مدیریت متمرکزتری ایجاد می‌کنند.

در نهایت انتخاب ابزار مناسب به تعداد سرورها، نوع وظایف و پیچیدگی زیرساخت بستگی دارد؛ نه صرفاً به نام محصول.

برای مدیریت زیرساخت HPE نیاز به راهنمایی دارید؟

اگر برای انتخاب ابزار مدیریتی یا سرور مناسب زیرساخت خود نیاز به مشاوره دارید، کارشناسان شبکه ارغوان می‌توانند براساس تعداد سرورها، نوع سرویس‌ها و ساختار شبکه گزینه‌های مناسب را بررسی کنند.

برای مشاهده مدل‌های موجود نیز می‌توانید صفحه سرورهای HPE ProLiant را ببینید.

مشاوره و بررسی نیاز سرور HPE

نوشته اتوماسیون سرور اچ پی چیست؟ بررسی HP Server Automation و ابزارهای مدیریت خودکار HPE اولین بار در مجله شبکه ارغوان. پدیدار شد.